Reizigers bestaan in alle soorten en maten, maar zijn met een beetje goede wil in twee categorieën te verdelen: de idealistische en de verzamelende reizigers.

Idealistische reizigers zijn op zoek naar de perfectie van een ideaalbeeld. Ze zoeken de droomberg, de droomstad, de droomwoestijn en omdat niets met het ideaal samenvalt, raken ze steeds teleurgesteld. Als een idealistische reiziger zou vinden wat hij zocht, zou hij het reizen opgeven en op zijn droomplek blijven.

Verzamelende reizigers zijn op zoek naar de uniciteit van het banale. Ze vergelijken bergen, steden of woestijnen en stellen met genoegen vast dat ze allemaal anders zijn. Verzamelende reizigers kunnen niet teleurgesteld raken, want ze vinden overal wel iets uitzonderlijks. Als verzamelaars van curiosa raken ze nooit uitgereisd.

Zelf behoor ik tot de laatste categorie. Van kinds af aan ben ik benieuwd geweest naar daarginds. Niet omdat het daar beter zou zijn, maar simpelweg omdat het daar anders was. Een land waar de zon altijd schijnt, je niet op tijd naar bed hoeft en niemand je tijdens het lezen stoort, bestond misschien niet. Een land vol nieuwe ervaringen wel.

Na het lezen van van Nils Holgerssons avonturen  droomde ik ervan zelf op de rug van een gans mee te vliegen. Het leek mij een prima manier om de wereld te verkennen. Dat ik nog geen kabouter had gevonden om mij te kunnen verkleinen, was bijzaak. Een gans zou het zijn. Helaas ontdekte ik al gauw dat de vogels die bij ons op de dijk langs de IJssel bivakkeerden niet van het migrerende type waren. Ik zou dus…

>> lees verder op de website Schrijver in Frankrijk van Caspar Visser ‘t Hooft >>

Week 1
Heb je het water afgesloten? De taxi neemt deze route anders nooit – zo doet hij er veel te lang over. Jij hebt mijn instapkaart, toch? Help me onthouden dat ik volgende keer geen broek met een riem aantrek als ik moet vliegen, dat gedoe ook altijd. De kamer is wel wat kleiner dan ik had verwacht en ze hebben niet eens ontbijt. Waarom gaan die mensen pal naast ons liggen – het hele strand is nog vrij! Schiet op, anders missen we het bootje en dan moeten we weer een uur wachten. Nee, ik wil niet zomaar ergens eten, ik wil dat we in het beste tentje op het eiland eten, want mijn vakantiedagen zijn schaars. Heb jij ook de hele nacht wakker gelegen van het gezoem van die koelkast?

Week 2
Laten we nog een fles water kopen, anders hebben we onderweg zo’n dorst. Er is een bus om elf uur en om half een, mij maakt het niet uit, maar de laatste terug is om half zeven. Zie je dat stelletje daar, nog helemaal wit, die zijn vast net aangekomen. Wat wil je voor lunch, weer zo’n Griekse salade of liever een dakos of een fava? Mijn dromen worden steeds intenser hier, heb jij dat ook?

Week 3
Dit is veruit het beste zeewater waarin ik ooit gezwommen heb. Zand of kiezels, ze hebben allebei hun voordelen. Kijk eens naar die aders in het marmer, stenen kunnen echt beeldschoon zijn. Ik neem maar weer eens een duik. Je bent net een geit, zoals je over die rotsen klautert, maar wel een heel sexy geit. Fijn, een stuk brood van gisteren, zo hoeven we ons niet eens aan te kleden. Hoeveel zonsondergangen hebben we inmiddels al gezien – ik ben de tel kwijt.

Het eerder zo smetteloze tafelblad is bezaaid met flessen en glazen. Vier echtparen drinken waar ze zin in hebben: witte wijn, rode wijn, champagne en wodka. Boven hun hoofden hangen tientallen heliumballonnen, in zwart en roze, en op hun borden liggen de resten van boekweit blini’s met kaviaar. Af en toe pikt iemand nog een stuk gerookte zalm van een schaal of loopt een roker naar buiten voor een sigaret. Het is oudejaarsavond in Californië, georganiseerd door onze Poolse gastvrouw.
‘Wat zijn jullie goede voornemens?’ vraagt de twintig jaar jongere echtgenote van een succesvolle Engelse componist.
Gekreun rondom de tafel – groepsgesprekken hoor je niet af te dwingen – maar nu de levendige dialogen zijn stilgevallen, moeten ze wel.
De componist neemt de aftrap en spreekt over zijn voornemen liever te zijn. Het is duidelijk geen belofte aan zijn vrienden: hij zegt het bijna op commando, omdat zijn jonge vrouw het van hem verwacht. Vervolgens moedigt hij haar aan zelf te spreken.
‘In 2010 ben ik moeder geworden,’ zegt ze, ‘en dit jaar hoop ik met nog meer overgave en aandacht voor mijn dochter te kunnen zorgen.’
De aanwezigen knikken beleefd en richten hun blik op de zanger die naast haar zit, de recent uit New York gearriveerde buurman van onze gastheer.
‘Ja, daar voel ik ook wel wat voor. Ik kreeg een zoon het afgelopen jaar.’ Hij kijkt naar zijn vrouw die haar mobieltje naast haar bord heeft gelegd om geen tekstbericht van de oppasser te hoeven missen. ‘Mijn voornemen is om hem ter inspiratie te zijn.’
Zijn vrouw neemt het stokje over: ‘Ja. Het is dit jaar heel simpel: ik wil een betere mammie zijn voor ons kind.’
Op de achtergrond klinkt dansmuziek. Ik neem nog een slok wodka en wissel blikken uit met mijn eigen man en met de gastheer en –vrouw die net als wij kinderloos zijn. Durft iemand nog een voornemen uit te spreken waarin geen zelfopoffering wordt beloofd?
‘2011 wordt het jaar waarin ik mijn moeder eindelijk zal vergeven voor het feit dat ze mij zo schaamteloos heeft verwend,’ zegt mijn man.
Even is het stil en dan barsten we allemaal in lachen uit.

‘Hoe ver is het lopen, vanaf hier naar het centrum?’ vroeg ik aan de eerste de beste voetganger die ik op de stoep tegenkwam.
‘Waar wil je precies naartoe?’ vroeg ze. Vanonder haar gehaakte muts keken twee vrolijke ogen mij aan.
‘Eigenlijk ben ik gewoon een beetje aan het rondlopen,’ bekende ik.
‘Dan maakt het toch niet uit hoe lang je erover doet?’
‘Ik wilde weten of het een reële optie was naar de Grote Markt gaan. Te voet. Een wandeling met een doel gaat mij meestal toch beter af.’

En zo ging ik met een paar vage aanwijzingen van deze vriendelijke Belg op stap. Een goed half uur had ze voorspeld. Een makkie dus. De vorige avond was ik in het donker met een taxi vanaf station Midi naar de studio gebracht en ik had geen idee waar ik me bevond. De bandleden hadden de wijk XL genoemd, wat ik een zeer moderne naam vond voor een wijk, totdat ik op de eerste straathoek de naam uitgespeld zag staan: Ixelles, oftewel: Elsene.

Ik passeerde een groot ziekenhuis met aan weerszijden twee bloemenwinkels en twee begrafenisondernemers – ziekte en dood brachten brood op de plank. Hoe dichter ik bij de stadskern kwam, hoe levendiger het straatbeeld. De Arabische fruit-en groentehoekjes maakten plaats voor cafés en winkels met ouderwetse puien van Singer naaimachines en drogisterijen.

Verleid door een zijstraat, verliet ik de weg die mij was aangeraden en daalde ik verder af. Brussel is een heuvelachtige stad. Om erdoorheen te lopen moet je voortdurend klimmen of trapjes af. Uiteindelijk was ik natuurlijk verdwaald en stond ik ineens oog in oog met het Europees parlement. Nou, dan had ik dat mooi ook eens gezien.

Een Duitse toerist hielp mij weer op weg zodat ik, na ruim anderhalf uur lopen,  het Koningsplein bereikte, waar schoolkinderen in de rij voor het Magritte Museum stonden en ik op een bordje de naam ‘Zavel’ las. Als ik geweten had, hoe dichtbij de Grote Markt was, zou ik niet opnieuw voor een omweg hebben gekozen, maar ik wist het niet en volgens een paar FB-vrienden was Zavel de moeite van het bezichtigen waard. Ik  veranderde opnieuw van koers om deze wijk te bezoeken.

Inmiddels begon het al donker te worden. Zou ik de Grote Markt nog bereiken? Misschien was het beter rechtsomkeert te maken, aangezien er ook nog een berg werk op me lag te wachten. Juist op het moment dat ik besloot weer naar Ixelles terug te keren, verschenen de bordjes die me naar mijn beoogde doel beloofden te brengen. Vooruit dan. Op het nippertje vergaapte ik me aan de klassieke herenhuizen aan het beroemde plein. Het moet gezegd: het stadhuis van Brussel kan aan dat van Parijs tippen.