Facebook
Rss
I’m reading Black Dogs from Ian McEwan, trying to proceed slow, be attentive; his prose deserves it. Still, I’m hurrying toward the scene in which the dogs will appear – not only the title, also the storyteller has promised me it will be the novel’s crucial scene. On page 60 the author teases me, makes me believe it’s coming up right now, yet he holds back. I read on, and on, getting more excited, reading faster, trying to slow down my mind; the psychological insights deserve it. When I finally reach the scene taking place in the gorge, the black dogs closing in, on page 144, disappointment sets in. Is it a bad scene? Not at all – I’m just sad because there’s only thirty pages left of this novel.
Black Dogs
En Route
Hôtel Lutetia, in het hart van de Parijse wijk Saint-Germain-des-Prés, imponeert niet alleen met zijn statige façade, zijn lange lijst prominente bezoekers en zijn met kunstwerken gevulde interieurs. Het luxehotel maakt evengoed indruk met zijn eeuw aan geschiedenis. Een geschiedenis die vaak, maar helaas niet altijd, trotsmakend was.
Steeds wanneer ik het monumentale pand van Hôtel Lutetia binnentreed en mijn stappen op het zwart-wit geblokte marmer weerkaatsen, voel ik mij geborgen. De luxe die me elders op afstand houdt, slaat hier zijn armen om me heen. Ruim tien jaar geleden kwam ik hier voor het eerst voor een drankje en nam ik me voor er ooit te logeren. Lutetia heeft een bezield karakter.
Parijs kent uiteraard talloze gebouwen die het stempel van hun geschiedenis dragen, maar in Lutetia hangen historie en inspiratie als verleidelijke geuren in de lucht. Binnen deze muren kwamen schrijvers samen zoals Gide, Malraux en Saint-Exupéry. Ook de schilders Matisse en Picasso behoorden tot de veelgeziene bezoekers. Vanuit Amerika arriveerden Hemingway, Guggenheim en Joséphine Baker. Zelfs generaal De Gaulle logeerde er, en wel op zijn huwelijksnacht in 1921.
Hun gesprekken en dromen zijn lang vervlogen, maar hun ideeën bestaan nog altijd; met een roman of biografie in de hand en een vleugje verbeelding laat Lutetia je toe tot hun domein. Veel gasten hebben bovendien een tastbaar residu achtergelaten: in de gangen, kamers en salons staan in totaal bijna drie honderd kunstwerken.
Vlak voor de receptie verrijst een ijzeren sculptuur van César, Gustave Eiffel verbeeldend. Aan weerszijden van de bar buigen naakte vrouwenfiguren diep achterover, hun armen naar voren uitgestrekt, alsof ze de lichtbol in hun handen aan de gast willen aanbieden (“Clarté”, van Max Verrier). Er is een suite, genoemd naar en gemeubileerd door Arman, waar de stoelen en tafels op muziekinstrumenten lijken. En overal om me heen: Art Deco details, kroonluchters, vloerkleden. Zelfs de sigarendistributeur in het restaurant is een kunstwerk (van Philippe Hiquilly).
Toch is Lutetia meer dan een hotel met beroemde gasten en een kunstzinnige signatuur. Het hotel heeft een ambigue geschiedenis waarvan ik altijd meer heb willen weten. Tijd om op onderzoek uit te gaan…. Lees het vervolg in de nieuwe En Route!
Trots / Proud / Fière
http://www.cinema.nl (VPRO film site): “Een speelse hommage aan de secretaresse en de eeuwige spanning tussen haar en monsieur le directeur [...] Régis Roinsard debuteert met een spitse komedie die uitblinkt door weelderig setdesign en een vlot verteld verhaal…”
http://www.telegraaf.nl : “Régis Roinsaird weet wedstrijden sneltypen te verslaan alsof het de beslissende rondes zijn van het WK voetbal.”
NRC: “Roinsard laat tikken eruit zien als een Olympische sport [...] Voor iedereen die van Mad Men houdt, maar even geen zin heeft in cynisme.”
Cinemagazine.nl: “Wie had ooit gedacht dat mensen net zo hard juichen voor typen als voor voetbal?”
Le Monde: “Déborah François et Romain Duris dans une comédie romantique insouciante.”
Pariscope: “Un très grande comédie, remarquablement bien produite.”
Elle: “C’est un premier film impeccable, très prometteur, une vraie bouffée de fraîcheur, un moment délicieux à partager.”
Les Inrocks: “Un film plus grinçant qu’il n’y paraît, qui subvertit ironiquement la comédie classique hollywoodienne.”
Le Parisien: “Une aventure pleine de fraîcheur et de tonicité. « Populaire » allie le charme et le kitsch des meilleures comédies romantiques américaines à l’excitation des grandes épopées sportives. On vibre aux exploits du tandem Romain Duris – Déborah François comme à ceux de « Rocky » sur le ring. Les doigts de fée ont remplacé les poings, mais la mécanique de l’histoire est parfaitement huilée, et sa force de frappe tout aussi punchy.”
Le Figaro: “Sans complexe, Régis Roinsard signe une comédie enjouée et très maîtrisée [...] Bref, Populaire s’affirme comme une romance dactylographique réussie. Un conte de fées pour claviers survoltés.”
Meer Franse pers: op de site van Premiere
De Franse film Populaire – Het Vervolg / Recensie
Fijn dat de marketingmachine zo goed werkt, maar hoe is die film nou eigenlijk? Ik heb Populaire inmiddels drie keer gezien en ontdek steeds nieuwe scènes om van te houden. Een objectieve recensie kan ik natuurlijk niet schrijven; als vrouw van de coscenarist ben ik ongetwijfeld bevooroordeeld. Desondanks kan ik de film met heel mijn hart aanbevelen. Populaire is een sprankelende, sterk geacteerde komedie die je in sneltreinvaart van het Franse platteland naar Parijs en New York brengt en je onderdompelt in de verbazend spectaculaire en prachtig gefilmde wereld van internationale typecompetities.
Twee jaar geleden las ik een eerste versie van het scenario en meteen was ik verliefd op het verhaal: Frankrijk, 1958 – een jonge, sterke vrouw uit de provincie, Rose Pamphyl, neemt geen genoegen met het huisvrouwenleven dat haar vader voor haar heeft uitgestippeld. Ze wil avontuur, zelfstandigheid, en reist af naar een stadje voor een sollicitatiegesprek bij de verzekeraar Louis Échard die een secretaresse zoekt. Haar blonde haren en haar niet-bestaande CV imponeren hem niet, maar haar snelle typen wel. Heeft zij misschien een talent dat hij kan ontwikkelen? Wat volgt is een hartverwarmend en bij vlagen hilarisch relaas over winnen en verliezen, trainen en coachen, liefde en keuzes maken.
Er volgden vele versies van het script – de intriges bleven me boeien. Toen ik de film voor het eerst zag, was ik vooral onder de indruk van de verbluffende uitvoering: de set designs, de kostuums, het licht, de camera posities. Populaire is een heerlijke romantische komedie in een Franse sfeer en met een vintage Hollywood verhaallijn en dito personages – ik ben jaloers op mensen die de film nu voor het eerst zullen zien en zich nog volledig door Populaire kunnen laten verrassen.
Als mijn woorden je niet overtuigen… de pers over Populaire:
From the Rome Film Festival on Screendaily: “A sparkling Gallic take on what feels like a vintage Hollywood love story [...] The chemistry between the two leads is positively nuclear [...] The film’s effervescent, spot-on evocation of the period in its visual style and soundtrack is a joy to absorb [...] High feelgood quotient”
Op Cultuurbewust: “Populaire is een hartverwarmende en op sommige momenten bijna sprookjesachtige film, die de kijker op kleurrijke wijze meesleept in wereld van de opkomst van consumentisme en competitiedrang in de jaren vijftig. [...] Creëert een passie voor een sport die je nooit voor mogelijk zou houden.”
Binnenkort meer vertaalde quotes uit de Franse pers.
Populaire gaat op 29 november in Nederland in première.
The Saga Continues
Het officiële avant-première fotoalbum
De making off van Populaire (In vier delen: dit is het eerste deel)
De hoofdrolspelers van Populaire waren afgelopen zaterdagavond gast bij het France 1 achtuur journaal (het is natuurlijk fijn dat drie verschillende omroepen de film mede hebben gefinancierd, want iedereen staat klaar om hem te promoten).
De avant-premières door het hele land blijven volstromen, vijfhonderd bezoekers per keer, uitverkochte zalen. Op woensdag, als de film hier echt in premiere gaat, zal het hele team verschillende bioscopen in Parijs bezoeken.
Déborah François verschijnt in de Franse Elle: Le fabuleux destin de Déborah François, Elle heeft Populaire tot hun favoriete film van 2012 uitgeroepen.
Romain Duris verscheen op de cover van de Franse GQ.
De soundtrack op vinyl werd dit weekend exclusief verkocht bij het beroemde trendhuis Colette.
Van idee tot hype – over de Franse film Populaire
Morgen vindt de officiële avant-première van Populaire plaats in een enorme bioscoop aan de Champs-Elysées. Mijn man (coscenarist) en ik hebben onze schoenen al gepoetst en onze haren laten knippen. Negen dagen later gaat de film hier voor het grote publiek in première (en de dag erna, op 29 november, in Nederland). Dan begint het allemaal pas echt – wil een film succesvol zijn, dan moeten de zalen het eerste weekend goed vol zitten. Toch lijkt Populaire nu al maanden een hype.
Ik zou liegen als ik schreef dat dit voorsucces me overvallen heeft; het enthousiasme voor Populaire is de afgelopen jaren beetje bij beetje gegroeid. Maar als ik op een rijtje zet wat er de afgelopen tijd daadwerkelijk is gebeurd, duizelt het me wel.
Toen onze vriend Régis Roinsard, de regisseur, in de zomer van 2006 op een terras in de Luberon een scenario-idee over typemachinecompetities ter sprake bracht, had niemand durven dromen dat Parijs, zowel boven- als ondergronds, zes jaar later vol zou hangen met de aankondiging van deze film. Toen mijn man, Daniel Presley, in de winter van 2008 in New York het bericht ontving dat het Franse filmfonds het treatment dat hij samen met Régis had geschreven een flinke subsidie had toegekend en dat ze dus dit voorjaar samen het scenario zouden gaan schrijven, had niemand verwacht dat het schrijversduo binnen no-time zou zijn uitgebreid tot een professioneel team bestaande uit een ervaren mentor, een invloedrijke agent, een talentvolle derde scenarist en een belangrijke producent. Zelfs toen ze het contract tekenden om de film daadwerkelijk te gaan maken, halverwege 2010, geloofde niemand nog dat een van de populairste acteurs van het land, Romain Duris, zo onder de indruk zou zijn van het script, dat hij tegen zijn principes in wel met een debuterende regisseur in zee wilde gaan. (Romain Duris is in Frankrijk wat Edward Norton of Brad Pitt is in the VS.)
Steeds wanneer het nieuws van een stap in het proces mijn kleine huishouden binnendrong, werd het vergezeld door het verbod erover te spreken; Régis wist dat ik een blog schreef en vroeg mij uitdrukkelijk om zo weinig mogelijk over de film te publiceren. Ik mocht dus niets zeggen over het castingproces (iedereen wilde een rol in de film). Ik mocht niets schrijven over het zoeken naar en vinden van locaties. Ik mocht niet vertellen dat Harvey Weinstein naar Parijs vloog om een vroege edit van de film te kunnen zien. Wanneer het goede nieuws wel gecommuniceerd mocht worden, was mijn enthousiasme vaak al weer geslonken – ik luisterde liever naar de nieuwere, hoopvolle berichten die in alle geheimzinnigheid binnen bleven druppelen.
De hype die inmiddels rondom Populaire bestaat, is niet uit de lucht komen vallen, al lijkt dat misschien zo voor wie het allemaal voor het eerst ziet. Er zijn vele, lange middagen en avonden aan vooraf gegaan, veel zelfs in ons huisje, zodat ik diverse betrokkenen broodjes en appels en koffie en koppen soep heb kunnen serveren. Daar zullen we morgen vast aan denken als na vertoning van de film de kurken van de flessen champagne ploppen – een verslag van de avant-première volgt later deze week.
Hieronder volgt dan eindelijk (een selectie van) het nieuws dat wij het afgelopen jaar met een glimlach hebben ontvangen of uitbundig hebben gevierd:
- De cameraman Guillaume Schiffman wordt genomineerd voor een Oscar voor de film die hij vlak voor Populaire opnam (The Artist).
- Populaire wordt opgemerkt door Harvey Weinstein en vervolgens over de hele wereld verkocht. De film verschijnt straks in bioscopen in India, Rusland, Argentinië etc.
- Het cinematijdschrift Première zet Romain Duris en Déborah François (de hoofdrolspelers) op de cover en laat posters in kiosken ophangen (zie: Gepopulariseerd Parijs).
- Uitgever Flammarion belt, ze willen het scenario met kleurenfoto’s graag in boekvorm uitgegeven. (Zie: Flammarion )
- Recordlabel Sony belt, ze willen de soundtrack, niet alleen op cd, maar ook als vinyl op de markt brengen.
- De Paris Match van 7 november (met de overwinning van Obama op het omslag), wijdt een speciaal “jaren vijftig” katern aan de film.
- Déborah François wordt gefotografeerd voor de Italiaanse Vogue (De foto’s zijn de moeite van het klikken waard )
- Romain Duris wordt gefotografeerd voor diverse bladen en verschijnt op allerlei covers.
- Het make-up merk Gemey Maybelline besluit een speciale kit met nagellak te produceren om fans de kans te geven hun nagels precies zo te kleuren als het personage Rose Pamphyle in de film. (zie foto hieronder)
- Populaire wordt geselecteerd voor het Rome International Film Festival.
- Le Grand Journal de Canal Plus (qua populariteit vergelijkbaar met De Wereld Draait Door) nodigt de twee hoofdrolspelers uit in hun show. (En vele radio en tv programma’s volgen.)
- Talloze proefvoorstellingen door het land bewijzen de aantrekkingskracht van de film – alle vier cinema labels (UGC, Pathé-Gaumont, CGR en Kinépolis) kiezen de film als hun favoriet van het jaar; de enige film met dit voorsucces was Intouchables.
- De eerste goede recensies verschijnen (“a sparkling Gallic take on what feels like a vintage Hollywood love story”) – wordt vervolgd.
Meer over deze film?
Twee eerdere verhalen van mij over Populaire:
Gepopulariseerd Parijs: Populaire op de cover en posters in Parijs.
Een dag uit het leven van een figurant: mijn ervaring op de set van Populaire.
Meer over Populaire elders op het net:
- De trailer op YouTube
- De officiële site
- Facebook
- Twitter
- IMDB
- Cinéart, de site van de Nederlandse distributeur met een beschrijving van de film in het Nederlands en de trailer met ondertiteling.
- Canal Plus, pagina met trailer, Le Grand Journal, video-recencie en meer.
Populaire, regie: Régis Roinsard, geschreven door: Régis Roinsard, Daniel Presley en Romain Compingt, speelduur: 111 minuten, genre: romantische komedie, producent: Les Productions du Trésor.
Het brein waarmee ik ben getrouwd
Het boek van je man lezen, is een kijkje nemen in zijn hoofd. Het boek van je man redigeren, is eindelijk eens orde op zaken stellen in een brein waar fantastische ideeën aan elkaar geregen worden, terwijl rode draden en veelbelovende details nog wel eens het onderspit delven.
Het is niet eens zijn eerste boek; vijftien jaar geleden in een weinig-werk periode schreef hij een vuistdikke roman, en al heeft hij nooit de moeite genomen het boek uit te laten geven, de liefde voor het schrijven was geboren. Nu is er dan een tweede boek dat zijn debuut zal zijn. Iedere morgen lees ik een paar hoofdstukken, die we ’s middags bespreken. Tijdens het diner komen de grotere vraagstukken op tafel: of thema’s voldoende zijn uitgewerkt, of een motief niet te vaak terugkomt, of er genoeg plothints gegeven worden die het slot net niet verklappen. Meestal droom ik ’s nachts ook nog eens over het boek, voer ik gesprekken met personages die zich in een bepaalde scène ondervertegenwoordigd voelen, zodat ik de volgende morgen in de perfecte stemming ben om weer te gaan lezen.
“Is het niet moeilijk, een tweede schrijver in huis?” Ik moet bekennen dat zijn wens om een roman te schrijven eerst dubbelzinnige gevoelens in mij opwekte. Enerzijds vond ik het een goed idee om zijn (eigenzinnige en indrukwekkende) scenario uit te werken tot een roman: ik moedigde hem aan. Anderzijds maakte het plan me onzeker – zouden we de competitie met elkaar aangaan? Zou ik nog wel zelfvertrouwen over houden als zijn debuut meteen een veel groter publiek bereikte?
Een jaar later vraag ik me af hoe ik het ooit heb uitgehouden met een man samen te leven die geen schrijver was. Wat deed ik met al mijn gedachten over de boeken die ik las, de zinnen die ik schreef, de puntkomma’s die ik gebruikte, de puntkomma’s die andere schrijvers gebruikten? Wat deed ik met de emoties die een fragment in mij opwekte, met de storm aan ideeën die een woordcombinatie kon oproepen? Hield ik dat allemaal voor mezelf?
Nu hebben we eindeloze gesprekken over paragraafindelingen, hoe Updike het doet, of Rushdie, of Pamuk. Nu praten we over verhaaltechnieken en waarom die in het ene boek de tekst doen stromen en in een ander boek alleen een vreemd trucje lijken. Misschien zal de snijdende competitie nog komen als we straks met twee romans naar een uitgever gaan en zeggen: “Geef ons maar uit.” Misschien wordt het straks een stuk pijnlijker als hij mijn werk in handen krijgt en gaat ontleden. Maar vooralsnog: het fenomeen twee-schrijvers-onder-één-kap bevalt me prima. Het is tijd me weer eens lekker te verlustigen aan het brein waarmee ik ben getrouwd.