Van idee tot hype – over de Franse film Populaire

Morgen vindt de officiële avant-première van Populaire plaats in een enorme bioscoop aan de Champs-Elysées. Mijn man (coscenarist) en ik hebben onze schoenen al gepoetst en onze haren laten knippen. Negen dagen later gaat de film hier voor het grote publiek in première (en de dag erna, op 29 november, in Nederland). Dan begint het allemaal pas echt – wil een film succesvol zijn, dan moeten de zalen het eerste weekend goed vol zitten. Toch lijkt Populaire nu al maanden een hype.

Ik zou liegen als ik schreef dat dit voorsucces me overvallen heeft; het enthousiasme voor Populaire is de afgelopen jaren beetje bij beetje gegroeid. Maar als ik op een rijtje zet wat er de afgelopen tijd daadwerkelijk is gebeurd, duizelt het me wel.

Toen onze vriend Régis Roinsard, de regisseur, in de zomer van 2006 op een terras in de Luberon een scenario-idee over typemachinecompetities ter sprake bracht, had niemand durven dromen dat Parijs, zowel boven- als ondergronds, zes jaar later vol zou hangen met de aankondiging van deze film. Toen mijn man, Daniel Presley, in de winter van 2008 in New York het bericht ontving dat het Franse filmfonds het treatment dat hij samen met Régis had geschreven een flinke subsidie had toegekend en dat ze dus dit voorjaar samen het scenario zouden gaan schrijven, had niemand verwacht dat het schrijversduo binnen no-time zou zijn uitgebreid tot een professioneel team bestaande uit een ervaren mentor, een invloedrijke agent, een talentvolle derde scenarist en een belangrijke producent. Zelfs toen ze het contract tekenden om de film daadwerkelijk te gaan maken, halverwege 2010, geloofde niemand nog dat een van de populairste acteurs van het land, Romain Duris, zo onder de indruk zou zijn van het script, dat hij tegen zijn principes in wel met een debuterende regisseur in zee wilde gaan. (Romain Duris is in Frankrijk wat Edward Norton of Brad Pitt is in the VS.)

Steeds wanneer het nieuws van een stap in het proces mijn kleine huishouden binnendrong, werd het vergezeld door het verbod erover te spreken; Régis wist dat ik een blog schreef en vroeg mij uitdrukkelijk om zo weinig mogelijk over de film te publiceren. Ik mocht dus niets zeggen over het castingproces (iedereen wilde een rol in de film). Ik mocht niets schrijven over het zoeken naar en vinden van locaties. Ik mocht niet vertellen dat Harvey Weinstein naar Parijs vloog om een vroege edit van de film te kunnen zien. Wanneer het goede nieuws wel gecommuniceerd mocht worden, was mijn enthousiasme vaak al weer geslonken – ik  luisterde liever naar de nieuwere, hoopvolle berichten die in alle geheimzinnigheid binnen bleven druppelen.

De hype die inmiddels rondom Populaire bestaat, is niet uit de lucht komen vallen, al lijkt dat misschien zo voor wie het allemaal voor het eerst ziet. Er zijn vele, lange middagen en avonden aan vooraf gegaan, veel zelfs in ons huisje, zodat ik diverse betrokkenen broodjes en appels en koffie en koppen soep heb kunnen serveren. Daar zullen we morgen vast aan denken als na vertoning van de film de kurken van de flessen champagne ploppen – een verslag van de avant-première volgt later deze week.


Hieronder volgt dan eindelijk (een selectie van) het nieuws dat wij het afgelopen jaar met een glimlach hebben ontvangen of uitbundig hebben gevierd:

– De cameraman Guillaume Schiffman wordt genomineerd voor een Oscar voor de film die hij vlak voor Populaire opnam (The Artist).

– Populaire wordt opgemerkt door Harvey Weinstein en vervolgens over de hele wereld verkocht. De film verschijnt straks in bioscopen in India, Rusland, Argentinië etc.

– Het cinematijdschrift Première zet Romain Duris en Déborah François (de hoofdrolspelers) op de cover en laat posters in kiosken ophangen (zie: Gepopulariseerd Parijs).

– Uitgever Flammarion belt, ze willen het scenario met kleurenfoto’s graag in boekvorm uitgegeven. (Zie:  Flammarion )

– Recordlabel Sony belt, ze willen de soundtrack, niet alleen op cd, maar ook als vinyl op de markt brengen.

– De Paris Match van 7 november (met de overwinning van Obama op het omslag), wijdt een speciaal “jaren vijftig” katern aan de film.

– Déborah François wordt gefotografeerd voor de Italiaanse Vogue (De foto’s zijn de moeite van het klikken waard )

– Romain Duris wordt gefotografeerd voor diverse bladen en verschijnt op allerlei covers.

– Het make-up merk Gemey Maybelline besluit een speciale kit met nagellak te produceren om fans de kans te geven hun nagels precies zo te kleuren als het personage Rose Pamphyle in de film. (zie foto hieronder)

– Populaire wordt geselecteerd voor het Rome International Film Festival.

–  Le Grand Journal de Canal Plus  (qua populariteit vergelijkbaar met De Wereld Draait Door) nodigt de twee hoofdrolspelers uit in hun show. (En vele radio en tv programma’s volgen.)

– Talloze proefvoorstellingen door het land bewijzen de aantrekkingskracht van de film – alle vier cinema labels (UGC, Pathé-Gaumont, CGR en Kinépolis) kiezen de film als hun favoriet van het jaar; de enige film met dit voorsucces was Intouchables.

– De eerste goede recensies verschijnen (“a sparkling Gallic take on what feels like a vintage Hollywood love story”) – wordt vervolgd.

Meer over deze film?

Twee eerdere verhalen van mij over Populaire:
Gepopulariseerd Parijs: Populaire op de cover en posters in Parijs.
Een dag uit het leven van een figurant: mijn ervaring op de set van Populaire.

Meer over Populaire elders op het net:
–       De trailer op YouTube
–       De officiële site
–       Facebook
–       Twitter
–       IMDB
–      Cinéart, de site van de Nederlandse distributeur met een beschrijving van de film in het Nederlands en de trailer met ondertiteling.
–     Canal Plus, pagina met trailer, Le Grand Journal, video-recencie en meer.

Populaire, regie: Régis Roinsard, geschreven door: Régis Roinsard, Daniel Presley en Romain Compingt, speelduur: 111 minuten, genre: romantische komedie, producent: Les Productions du Trésor.

Een dag uit het leven van een figurant

Silence Partout. Moteur Demandé. Ça Tourne. Action!

Om acht uur ’s morgens verzamelen vijftig figuranten en ongeveer evenveel productiemedewerkers zich in een café in de buurt van Pigalle voor de opnames van de scènes 121/123 van de film Populaire.  Terwijl ik mijn formulier invul met bankgegevens en sofinummer, stalt een leger van visagisten en kappers hun gereedschap uit. Binnen drie uur moeten zij vijfentwintig slaperige mannen en vijfentwintig kleurloze vrouwen omtoveren tot geloofwaardige representanten van de jaren vijftig.

Mijn transformatie begint met een vleeskleurige panty, een puntbh en een rode snoepjesjurk met meters tule. Vervolgens gaan de krullen in mijn haar, wordt mijn gezicht onder handen genomen en spuit men een bus lak op mijn hoofd leeg. In gouden muiltjes loop ik zelfbewust, als de prinses die ik niet ben, de eetzaal in, waar we om elf uur lunchen.  Aangezien er enkel vlees op het menu staat, eet ik een bordje haricots verts.

Een half uur later, van nieuwe lipstick voorzien door de meereizende visagisten, neem ik samen met de andere figuranten plaats in een nabijgelegen theater, waar de betreffende scènes zullen worden opgenomen. Op de tafels staan diverse drankjes die we niet mogen aanraken; appelsap in cognacglazen, lambrusco in champagnecoups en water in cocktailglazen die met opgeprikte frambozen of olijven zijn versierd. Ook liggen er pakjes sigaretten klaar en we worden aangemoedigd die juist wel te consumeren, want de asbakken moeten vooral niet leeg zijn.

Dan begint het lange wachten. We wachten op de technici die het licht instellen en de camera tracks opbouwen en afbreken. We wachten op een sein van de cameraman, de regisseur, de eerste assistent of een van de andere mensen die orders roepen of uitvoeren. En we wachten op minder zichtbare zaken die zich achter de schermen voltrekken en daardoor des te interessanter lijken.

We verdrijven onze verveling door om ons heen te kijken, wat soms tot enige jaloezie leidt.  Vooral de jonge en ambitieuze actrices, die zich eigenlijk te goed voelen voor de rol van figurant, vergelijken hun jurken en halskettingen met elkaar en constateren dat een groepje, waartoe ik behoor, buitengewoon gunstig is toebedeeld. Uit de aandacht die de costumière voor ons heeft gehad, leiden ze af dat wij een speciale status moeten hebben. Ook de stoelen die we in het theater hebben gekregen, bevestigen dit: we bevinden ons recht achter de plaats waar de heldin van de film zal gaan zitten, wat garandeert dat onze gezichten hoe dan ook in de uiteindelijke montage terechtkomen. Pas als de regisseur ons persoonlijk gedag komt kussen, begrijpen ze waarop onze status is gebaseerd: wij zijn intimi.

Zodra de acteurs arriveren, beginnen de repetities en leren we wie op welk moment naar wie moet kijken. Aan mijn tafel ontwikkelen we ons eigen repertoire ter voorbereiding: ‘Arrête de briller’ (letterlijk: stop met glanzen, oftewel: dep je voorhoofd droog), ‘Montre nous ton tulle’ (letterlijk: toon ons je tule, oftewel: trek je hesje omlaag zodat je decolleté beter uitkomt) en ‘Va brûler tes doigts’ (letterlijk: verbrand je vingers, oftewel: steek je sigaret aan). Wij letten minutieus op alle details; een regisseur staat er gelukkig nooit alleen voor.

Ondertussen spelen zich tientallen dramaatjes af. Zo zijn er kanten handschoenen die niet door de ballotagecommissie komen en in allerijl geruild moeten worden, een elektrische stop die doorslaat, een trompettist die er in een eenvoudige choreografie maar niet in slaagt om de juiste kant op te draaien, een beroemde actrice die onaangekondigd en onuitgenodigd het theater binnen loopt, een acteur die steeds over dezelfde zin struikelt en een figurant die zijn mobiele telefoon op een tafel in beeld heeft laten liggen.

Eindelijk horen we dit: ‘Silence Partout. Moteur Demandé. Ça Tourne. Action!’ En we horen het vaak, want voor iedere deelscène heeft de regisseur twee of drie camera-opstellingen bedacht en omdat er maar één camera aanwezig is en er vanuit iedere opstelling minstens drie opnames nodig zijn, moet alles zo’n tien keer gespeeld worden. Ik ervaar wat er nodig is om drie minuten speelfilm op te nemen en mijn respect voor de productieteams in deze industrie groeit.

Rond zeven uur ’s avonds ben ik gaar. Te veel gerookt, te weinig gedronken en  te lang gezeten. De laatste uren heb ik met verlangen naar de setwerkers gekeken die heen en weer renden en problemen oplosten. Na afloop vraagt de vrouw van de regisseur, die de mooiste jurk van allemaal draagt: ‘En, vond je het leuk?’ ‘Nee,’ antwoord ik lachend, ‘trop de travail.’

Polisse – de film

De speelfilm die in mei 2011 de Prix de Jury op het Cannes filmfestival won, is vorige week in Frankrijk in première gegaan. Wie er tegen kan zich twee uur in een rauwe werkelijkheid te laten onderdompelen en niet bang is voor beelden en dialogen die je doen zweten of rillen van verontwaardiging, moet Polisse absoluut gaan zien. Wie vreest te teergevoelig te zijn, kan beter eerst een scout naar de bioscoop sturen.

Polisse is een film over kindermishandeling en pedofilie en over de agenten die dag in dag uit met deze misdrijven in aanraking komen. Via talloze vignetten, die aan een documentaire doen denken, wordt er een beeld geschetst van een team in het Noorden van Parijs. We zien hoe zij verdachten verhoren en de ervaringen van slachtoffers zo nauwkeurig mogelijk optekenen. En we zien hoe ze zich tot elkaar verhouden en hun persoonlijke levens ontsporen.

De agenten lijken afgestompt door al het misbruik dat ze dagelijks op hun bord krijgen, en kunnen bot reageren op jonge meisjes, die met hun eigen seksualiteit te koop lopen, of op een dakloze moeder, die haar zoon wil afstaan in de hoop dat hij zo een beter leven zal krijgen. Tegelijk toont ieder van hen zich van zijn of haar gevoelige kant wanneer een specifiek verhaal te dichtbij lijkt te komen. Er wordt niets verteld over de achtergrond van de agenten, over hoe hun jeugd was of waarom zij voor dit beroep hebben gekozen, maar er wordt gesuggereerd dat er parallellen bestaan tussen hun levens en dat van de kinderen die ze proberen te helpen.

Soms leek het of de regisseuse en auteur van de film, Maïwenn, met een lijstje heeft bijgehouden of alle onderwerpen aan bod waren gekomen. Zigeuners die hun kinderen tot stelen aanzetten. Check. Man die zijn dochter wil uithuwelijken. Check. Vrouw die uit angst voor haar man nauwelijks durft te bekennen wat hij hun dochter aandoet. Check. En tegelijk besefte ik, dat je zo’n speelfilm misschien niet anders kunt maken dan met zo’n lijstje: als je een realistisch beeld wilt geven van de situatie, moet je aan zoveel mogelijk casussen aandacht besteden.

De levens van de agenten zelf weerspiegelen de pijn waarmee ze beroepsmatig geconfronteerd worden: veel gebroken gezinnen, veel echtelijke ruzies, veel eenzaamheid en frustraties. Heel af en toe zie je wat collegiale warmte of klinkt er een positieve noot door in de manier waarop de agenten het voor elkaar opnemen. Vaker vraag je je als kijker wanhopig af hoe mensen het volhouden zoveel voor anderen te doen wanneer ze zelf zoveel liefde tekort komen.

Polisse is een film die niet abstraheert. Verwacht geen filosofische gedachten over het slechte in de mens. Geen dialogen over schuld en boete. Polisse is een opeenstapeling van concrete, individuele verhalen, die zich niet terzijde laten schuiven. Na afloop besefte ik sterk mijn eigen, uiterst veilige positie. Ik heb geen kinderen over wie ik mij zorgen kan maken. Ik hoef niet dagelijks te zien waartoe mensen in staat zijn. Uit naïviteit of onmacht. Uit wreedheid of geldbejag. Ik schrijf alleen, over een wereld waar ik (als ik dit zie) nauwelijks deel van uitmaak – maar waar ik, dankzij films als deze, weer bij betrokken raak.

Meer informatie over Polisse op IMDB

“Populaire”

Romain DurisGisteren kwam mijn man thuis met een fles champagne. Dat doet hij wel vaker, want hij houdt van champagne en heeft geen concrete aanleiding nodig om een kurk te laten knallen. Maar meestal is die aanleiding wel ergens te vinden.
‘Wat vieren we?’ vraag ik.
‘We maken een film,’ antwoord hij.
‘Dat weet je al een jaar.’
‘Ja,’ zegt hij, ‘maar het dringt nu pas tot me door.’
‘Waarom?’
‘Omdat de opnames morgen beginnen!’

Het nieuws mag daarom vanaf vandaag van de daken geschreeuwd worden: Les Productions du Trésor produceert de film “Populaire”, geschreven door Regis Roinsard, Daniel Presley en Romain Compingt, met in de hoofdrollen Romain Duris en Déborah François!

Ik ben best trots op die man van mij. Vanaf oktober 2012 draait “Populaire” in de Franse bioscopen.

Bridesmaids

Lovende recensies. Persoonlijke aanbevelingen. Een enorm kassucces. Bridesmaids is een film waarnaar ik heb uitgekeken. Niet zo erg, dat ik ervoor naar de bioscoop ben gerend, maar genoeg om hem daags na verschijning op AppleTV te huren. Nu denk ik: waarom was iedereen zo enthousiast?

Goed, het is een film met vrouwen in de hoofdrol en vrouwen in de bijrol en hun relaties tot elkaar staan centraal. Dat heb ik niet vaak eerder gezien. Ook tonen de dialogen dat de schrijvers over hun personages hebben nagedacht en geen domme wichten wilden creëren. Bovendien wordt er overtuigend en knap geacteerd.

Maar heeft niemand zich aan de clichés geërgerd? Vrouwen willen uiteindelijk allemaal trouwen, vrouwen zijn veel te competitief met elkaar, vrouwen worden hysterisch als ze hun zin niet krijgen. Verschrikkelijk. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen en moet ik geen kunstwerk verwachten van een komedie. Want of het nu mannen of vrouwen zijn die kotsen, boeiend  vind ik het nooit.

Midnight in Paris

You never have to drag me to a theater to see the new Woody Allen. You can always pop one of his classics into the DVD-player and see the approval on my face. But even I must admit, the quality of his films is not constant.

I did not know what to expect, when I went to see Midnight in Paris last week, before reading any reviews. Best case scenario: a new Manhattan. Worst case scenario: a new Cassandra’s Dream. All that was guaranteed were some laughs and some beautiful shots of the city I adore.

The film’s beginning is not the best. An un-assuming American couple on a short holiday in Paris, running into, by chance, another American couple. The dialogues are clever and funny, the acting very good. Yet, I am not engaged.

It isn’t until the magic appears, that my critical self is silenced, and I just watch, mesmerized as a child. History and fantasy are woven into each other, creating both hilarious and  philosophical  scenes. About half way the film I look at my husband, smiling, and say: ‘I love this film! I’m already looking forward to see it again!’ And he smiles right back at me and says: ‘Maybe my favorite Woody Allen after Annie Hall’.

When we get home and out of the magic realm, my husband and I analyze the movie and agree and disagree on its flaws. It doesn’t surprise me that Midnight in Paris, although opening the festival, was not selected for the official competition in Cannes. But a contemporary film that uses no 3D effects, no violence and no sex, and still thoroughly entertains you and makes you reflect about your life, that’s an accomplishment.

My enthusiasm thus remains: I love this film!

Les petites mouchoirs

Afgelopen donderdag vond in een bioscoop aan de Champs-Elysées de avant-première plaats van de nieuwe film van Guillaume Canet, een acteur & regisseur die in Nederland wellicht nog niet zo bekend is, maar voor wie de Fransen hysterisch kunnen juichen. Ook voor zijn vriendin, Marion Cotillard, die in de film van haar geliefde speelt en eerder een Oscar won voor haar rol als Edith Piaff, leeft het enthousiasme gemakkelijk op. Dus toen ik met mijn uitnodiging voor Les petites mouchoirs in handen de metro uitkwam, de rode loper opliep en er groot applaus losbarstte, vermoedde ik dat dit welkom niet voor mij was bedoeld. Achter mij moest iemand anders zijn gearriveerd.

De zaal was propvol. Eerder die week had ik een zekere eer gevoeld uitgenodigd te zijn als de vrouw van een scenarist die zojuist een contract had getekend met de beroemde producent Alain Attal. Ter plaatse was ik een van de vijfhonderd aanwezigen. Voor aanvang van de film werden alle acteurs en producenten op het podium geroepen om een applaus te ontvangen voor het werk dat wij nog moesten aanschouwen. De regisseur van de zojuist gecontracteerde film fluisterde in mijn oor: ‘Ook als ik deze film niet goed zou vinden, moet ik hem goed vinden.’ En ik knikte, want een commercieel succes van Les petites mouchoirs betekent geen budgetproblemen voor de film van mijn man.

Een erg objectieve recensie kan ik dus niet schrijven, al zeg ik wel: de film is fantastisch en zodra hij in de Nederlandse bioscopen draait, moet u hem allen gaan zien!
Waarom? Omdat er verschrikkelijk hilarische scènes in zitten, er vreselijk goed geacteerd wordt door met name Cotillard en François Cluzet en de film een intiem beeld geeft van hoe Fransen met elkaar omgaan. Les petites mouchoirs bevat veel dialogen en weinig actie en toch blijf je twee en een half uur geboeid kijken.

Zo geboeid, dat ik na afloop, rond middernacht, mijn honger was vergeten. Uit pure blijdschap dronk ik vervolgens een aantal glazen champagne in een nachtclub waar ik op mijn hoge hakken tot mijn schrik langer was dan de schare acteurs die daar ook rondliepen. Het schijnt dat ik met een van hen nog gedanst heb.

Meer informatie over Les petites mouchoirs (in het Engels) op imdb.

Food Inc

Food Inc. is an Oscar-nominated documentary about the food industry of the USA. Anyone eating American produce should see it. I can also recommend it highly to anyone interested in freedom of speech, minority rights, corporate power, animal welfare, genetic engineering, health or Oprah Winfrey. It’s a one and a half hour film (cut up in ten parts) and it will be worth your time.

>> More about this film >>

A Serious Man

poster-the-coens-a-serious-man1In A Serious Man, de laatste film van de gebroeders Coen, wordt het leven krachtig samengevat in een zin die op verschillende momenten wordt herhaald: ‘I didn’t do anything!’ (of de variant: ‘I haven’t done anything.’)

De serieuze man om wie het gaat heeft niets gedaan en toch wil zijn vrouw van hem scheiden, krijgt hij de maandelijkse selectie van de Colombia Recordclub thuis gestuurd en ontvangt het bestuur van de universiteit waarop hij werkt anonieme klachten over zijn gedrag. Om je leven op zijn kop te zetten, hoef je blijkbaar niets te doen. De beslissingen die anderen nemen, zorgen voor genoeg opschudding.

Of wordt er gesuggereerd dat iemand die altijd probeert het goede te doen zichzelf juist tot een speelbal maakt? Misschien niet, want op het moment dat de serieuze man door de knieën gaat en een handeling uitvoert die hij eerder principieel heeft afgekeurd, gaat op onheilspellende wijze de telefoon. Aan de lijn is zijn lot, klaar om hem nog eens extra te straffen. Wat een ijzersterke dubbelzinnige film!

Claire’s filmweek

Wat een filmfestival (o.a.) bijzonder maakt, zijn de premières. Bezoekers komen om een film te bekijken die anderen nog niet gezien hebben en waarover nog nauwelijks meningen bestaan. In die zin ontbreekt het festival dat mijn man en ik hier thuis houden aan urgentie. Maar na een jaar klassiekers (Wilder, Fellini, Truffaut), vinden wij onze recente selectie behoorlijk contemporain (al zijn de Amerikanen zwaar oververtegenwoordigd):  Milk, The Hangover, Revolutionary Road, Spirited away, Funny People, Avatar. Alleen die laatste film zagen we in de bioscoop – de rest speelde op DVD.

milkMilk. Een biopic van Gus van Sant over Harvey Milk, de eerste homoseksueel in een  officieel ambt in de VS. De film vertelde een geschiedenis die ik slechts vaag kende en was alleen daarom al interessant. Aan te raden voor iedereen die van Sean Penn houdt, geïnteresseerd is in (politieke) geschiedenis of gewoon een verdomd goede film wil zien.

thehangoverposter2Hangover. Een dronken-jongens-raken-in-de-problemen film die we uit nieuwsgierigheid naar zijn onverwachte succes wilden proberen. En: hij stelde niet teleur. Het was geen meesterwerk en het scenario was tamelijk zwak en toch wist de regisseur er een vermakelijke film uit te persen. Misschien vooral succesvol omdat je de dronken nacht niet te zien krijgt, maar de gevolgen (tijger in de badkamer, iemand mist een tand) als aanwijzingen moet gebruiken om samen met de jongens te ontdekken wat er gebeurd is.

revolutionary-roadRevolutionary Road. Een relatiedrama, dat zich afspeelt in de jaren vijftig van American Beauty-regisseur Sem Mendes. Wow. Na afloop van de film waren we nog niet erg onder de indruk, het was goed (hoewel iets te dramatisch voor mij), maar niet geweldig. Daarna spraken we erover, bekeken  scenes opnieuw en herhaalden dialogen. En toen hadden we  ineens veel meer waardering. Het is een film die belangrijke vragen stelt over wat je van het leven mag of moet verwachten. Ik ga nu Yates’ boek lezen.

spirited-awaySpirited Away. Een van de succesvolste geanimeerde films ooit van de Japanner Miyazaki. Over kapitalisme en geesten, over luiheid, exploitatie en respect. Over het leven van vroeger en nu. En dat alles verpakt in een heerlijk en fantastisch verhaal over een jong meisje dat haar ouders, die in varkens zijn veranderd, moet redden.

funny-people-movie-poster-1Funny People. Niet mijn film. Laatste werk van succesvolle regisseur Judd Apatow die o.a. Knocked up en  Superbad maakte die bij mij evenmin in de smaak vielen. Niet grappig en niet ontroerend. En dat dan ook nog eens tweeënhalf uur lang. Ben wel nieuwsgierig geworden naar zijn fans: wat vinden zij zo goed aan zijn werk?

avatarAvatar. De eerste Hollywoodfilm in 3D in de bioscoop – dat is waarom ik hem wilde zien. Ik had verwacht het vreselijk te vinden, maar was positief verrast. Geen ergernis over de moralistische boventoon en het halfbakken scenario. Misschien vanwege de special effects of omdat ik het eens was met de boodschap (wees zuinig op de natuur en geloof in magie)?