‘Jullie hebben gelukkig geen ervaring,’ verzucht onze gastvrouw, wanneer ze zich voorzichtig tussen de kussens van de bank laat zakken. Haar acht en een half maand zwangere buik kijkt ons met ambigue verwachtingen aan. ‘Niet staren’ lees ik, maar ook: ‘bewonder mij’. De betekenis van de openingszin ontgaat me – geen ervaring is meestal geen aanbeveling.

We lopen achter de gastheer aan die ons het nieuwe appartement laat zien, inclusief de babykamer. ‘Een meisje?’ informeer ik voorzichtig. Betrapt kijkt hij om zich heen en ik wijs naar een roze neushoorn van pluche. ‘Het is verschrikkelijk,’ zegt hij, ‘alles bestaat in twee kleuren; we hebben geprobeerd de uitzet zo neutraal mogelijk te houden.’

Tijdens het aperitief – perziksap voor de aanstaande moeder – vragen we naar de zwangerschap. Hoe is het haar tot nog toe bevallen? Een diepe frons verschijnt op haar gezicht en ze vertelt. Dat het geen pretje was, maar dat ze dat ook niet had verwacht. Dat ze vanaf het begin heeft uitgekeken naar het moment waarop het allemaal voorbij zou zijn en dat ze betwijfelt of ze het ooit nog eens wil beleven. We horen over kleine kwaaltjes en wat serieuzere problemen en dat het relatief gezien allemaal best voorspoedig is verlopen. ‘Maar de verhalen, die waren onverdraaglijk.’

‘De verhalen?’ vragen wij.

‘Eerst hoor je alles over miskramen. Iedereen heeft er wel een gehad of kent iemand die het is overkomen. Daarna hoor je angstaanjagende geschiedenissen over cysten, aambeien, bloedneuzen en oedemen. Vervolgens krijg je de reeks over verkeerd gepositioneerde baby’s, vroegtijdige weeën en incontinentie en tot slot, in die fase zit ik nu, word je geconfronteerd met de afschuwelijkste bevallingservaringen.’

We knikken meelevend. Godzijdank hebben wij geen verhalen.

‘Laten we het over de periode erna hebben,’ stelt mijn man voor, ‘als de baby er eenmaal is. Wat gaan jullie bijvoorbeeld doen wanneer het een genie wordt?’
Onze gastheer en -vrouw wisselen een blik uit. ‘Wat bedoel je?’ vraagt zij.
‘Nou,’ antwoordt mijn man, ‘jullie zijn beiden bovengemiddeld intelligent, dus de kans dat dit meisje zich tot een genie ontpopt is best groot. Hoe gaan jullie haar opvoeden?’
De gastvrouw slikt en zet haar glas perziksap op tafel. ‘Daar heb ik nog helemaal niet over nagedacht,’ bekent ze.

Ik por mijn man tussen zijn ribben. Geen ervaring hebben wil niet zeggen dat je geen paniek kunt zaaien.

‘Taaaa!’ roept mijn driejarige nichtje, en ze wijst naar een plaatje in een stripboek waarop een personage in zijn onderbroek staat afgebeeld.
Ik zit tegenover haar aan de ontbijttafel en probeer de krant te lezen, een artikel over de Frankfurter Buchmesse. Mijn blik op haar is argwanend. Mijn nichtje heeft namelijk een behoorlijk vocabulaire voor haar leeftijd en deze degressie baart me zorgen.
‘Taaa!’ roept ze nog een keer, dit maal naar een plaatje wijzend waarop een man in een halve kokosnoot te zien is.
‘Tirza,’ vraag ik, want zo heet ze, ‘mag ik misschien weten wat je daarmee bedoelt, met dat “taaaa”, want het komt niet in mijn woordenboek voor.’
Nu krijg ik een argwanende blik van haar. ‘Nou, dat betekent natuurlijk “dat is gek”.’
‘Oh,’ zeg ik, gerustgesteld, ‘verzin jij tegenwoordig dan je eigen woorden?’
Ze knikt. ‘Eigen woorden.’  Met enigszins stoute en sterk genietende ogen neemt ze een hapje van haar liga.
‘Lekker?’ vraag ik. ‘Of is het misschien “Fiedoebeldaa”?’
Weer die argwanende blik, maar even later schudt ze stralend haar hoofd en zegt: ‘Nee, niet lekker. Gewoon vies.’
Ik lach. Op welke leeftijd beginnen ze tegenwoordig met neologismen en ironie?

Er zouden meer vegetariërs (of semi-vegetariërs) in de wereld zijn, als we er vaker aan herinnerd werden, dat vlees niets anders is dan een stuk dood dier. Want wie heeft er wel eens een koe geslacht? Of een varken laten leegbloeden? Of vooruit, een kip de nek omgedraaid? De meesten zouden het niet kunnen. Wie laat het doormidden hakken van een kreeft liever aan een ander over en wie wordt onpasselijk bij het villen van een konijn? Zelfs als we alleen toekijken hoe een lam wordt ontleed, zouden maar weinigen na afloop met trek in een koteletje happen. Geen enkele vleesconsument denkt bij de ham op het brood graag aan een roze biggetje dat kan gillen. Maar om vlees te kunnen eten, moeten dieren worden gedood en het is misschien goed onszelf daar af en toe aan te herinneren. Om die reden ondersteun ik het initiatief van Wakker Dier: varkens, koeien en kippen zijn ook dieren, eet ze op Dierendag een keertje niet.

We waren er helemaal klaar voor; hadden de applicatie gedownload, de parcours bekeken en onze lekkerste wandelschoenen aangetrokken. Nuit Blanche in Parijs. Dat we die nacht een vriend te logeren kregen, was geen enkel probleem: hij hield van exposities  en had maar een paar uur slaap per nacht nodig. Gedrieën zouden we door de stad zwerven en ons tegoed doen aan video-installaties en optredens.

Maar tijdens het diner op een terras in de buurt raakten we verwikkeld in een gesprek over dromen en ambities, spijt en teleurstellingen, toevalsgeluk en pechmomenten. We vergeleken overtuigingen en filosofieën en gaven elkaar advies. En hoe meer we spraken, hoe moeilijker het werd ons van dit levensgesprek los te maken. Rond twee uur in de morgen zagen we ons geconfronteerd met een dilemma: leven of kunst? Unaniem kozen we voor het leven.