Essay (Dutch): Een leven zonder de klok

Vergeet eens hoe laat het is – een leven zonder de klok

Personal essay in Flow (nr.1 2012).
Photo: Hilda Grahnat

“Zullen we lunchen?’ vraagt mijn man bijna dagelijks. En jarenlang was mijn standaard antwoord daarop: ‘Hoe laat is het?’ Totdat een vriendin mij erop attent maakte. ‘Wat doet het er toe hoe laat het is?’ wilde ze weten. ‘Vraag jezelf eerder af of je honger hebt!’”

>> continue reading (in Dutch) >>

 

Article (Dutch): De dood als zelfbehoud

In de HP De Tijd van 14 oktober 2011 staat mijn artikel ‘De dood als zelfbehoud’, over euthanasie en hulp bij zelfmoord.

‘Ik ben bijna klaar met mijn voorbereidingen’, zegt Bert. ‘Ik heb alleen nog een doorzichtige plastic zak nodig.’
We zitten op een terras in Parijs aan een tafel die niet groot genoeg zal zijn voor drie lunchborden en kijken elkaar aan. Mijn moeder heeft ons een ogenblik alleen gelaten om in het café naar het toilet te gaan. Samen zijn ze vier dagen in mijn stad geweest, vier dagen waarin we niet over zijn plannen hebben gesproken. Over een paar uur gaat hun trein terug naar Rotterdam.
‘Heb je ook alle formulieren voor de officiële weg ondertekend?’ vraag ik.
‘Ja. Ik moet alleen nog een kopie op papier hebben. Het staat nu in de computer en dat vertrouw ik niet. Artsen zijn niet handig met computers.’

>>> Lees verder (opent een pdf) >>

Column (Dutch)

Column in IJssel en Lekstreek:
Als kind nam ik de plaats waar ik opgroeide voor lief, want ik had geen andere plaatsen om hem mee te vergelijken. Vrolijk huppelde ik iedere morgen over pleintjes en stoeptegels naar ‘Het Startblok’. Wanneer de sloten bevroren waren, schaatste ik tot mijn voeten gevoelloos werden en op lange zomeravonden rende ik joelend achter de auto’s aan, die dankzij het bord ‘Vaart Minderen Spaart Kinderen’ stapvoets de buurt betraden.

>>> Lees verder (opent een pdf) >>

Article (Dutch: Elliott Smith

Elliott Smith

Bijdrage aan de special Groeten van Rottumerplaat, samengesteld door Joost Zwagerman

in: WahWah nummer 10


Column (Dutch)

Achter de maskers van de puberteit

Ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan en de reünie van het Emmaus College te Rotterdam, schreef ik een column voor hun jubileumkrant.

Reünies worden overal en door iedereen georganiseerd en vaak met succes: de mensen die ervan houden zijn present en de rest blijft thuis. Gezelligheid verzekerd. Maar wat is een reünie eigenlijk?

Volgens de Van Dale is een reünie een bijeenkomst van mensen die elkaar van vroeger kennen. Als dat zo is, kan een middelbare school alleen een pseudoreünie organiseren, want ik weet zeker dat mijn klasgenoten van destijds mij nooit hebben gekend en ik hen evenmin. Een gemiddelde puber kent zichzelf nauwelijks en mocht ik bij iemand een blijvende indruk hebben achtergelaten, dan komt die indruk hoogstwaarschijnlijk niet overeen met het beeld dat mensen tegenwoordig van me hebben. Laat staan met het gebrekkige beeld dat ik inmiddels van mezelf heb. De schoenen van het tienermeisje passen me niet meer.

>>> lees verder >>>