My Days Inside

At nine in the morning, the sky above Paris is blue. Great, I think, today I can make a sunny walk on Boulevard Raspail. From my past experiences in trying to find sunlight, I know that this street guarantees unobstructed radiation from eleven till two. Skies in Paris might be cloudless, but with all the narrow streets and tall buildings, the winter sun is eluding.

By ten thirty the clouds have moved in. Too bad, I think, but I could go out later for a pleasant round in the park. No sun, but also no traffic. It’s a second winter favorite.

Around two my stomach is growling. When I am writing, it is often impossible to tear myself away from my book. I decide to have lunch first and go out later, but before I’ve finished my salad, it starts to rain. I comfort myself with the thought that it won’t last all day.

I continue my writing again and get absorbed in my story. In the back of my mind, I must notice that the rain has stopped and patches of blue are calling me. Still, I’m not willing to let this chapter go unfinished.

At five thirty I make some tea and realize: it’s now or never. Within an hour the sun will set and the whole point of the walk, receiving some daylight, will be obliterated. I open the door and stick my head out. The temperature is mild, the clouds are dark. New rain is eminent. I sigh and close the door. This is why I spend my days inside.

The Bureau for Unfulfilled Weekends

I had so much fun with you this weekend.

That’s the added bonus of leaving – when you return,
we are overly excited to see each other.

But I feel the weekend should not be over yet.

Sorry, honey. Reality is hard. Monday will be here tomorrow.

But my weekend did not start until Saturday afternoon.
Friday night was taken from me, I sacrificed it to my work.
Therefore: my weekend was incomplete.

But it’s the quality that counts. You just mentioned how much fun we had.

Yes, but I could have had more fun, if the weekend had been longer.
I feel unfulfilled.

Okay. Then you should file a complaint.

Yes. I’ll do that. Anyone would agree that a weekend without a Friday night is unsatisfying. I need an extra day to complete it.

I don’t think the Bureau will agree with you. Generally they only compensate for weekends that were ruined by natural disasters
like volcano eruptions or the flu.

Of course they’ll agree! The Bureau for Unfulfilled weekends will recognize the necessity of the Friday night for the experience of a Full Weekend.

Like I said: file a complaint and we’ll see.
I bet you tomorrow is still Monday.

Black Dogs

I’m reading Black Dogs from Ian McEwan, trying to proceed slow, be attentive; his prose deserves it. Still, I’m hurrying toward the scene in which the dogs will appear – not only the title, also the storyteller has promised me it will be the novel’s crucial scene. On page 60 the author teases me, makes me believe it’s coming up right now, yet he holds back. I read on, and on, getting more excited, reading faster, trying to slow down my mind; the psychological insights deserve it. When I finally reach the scene taking place in the gorge, the black dogs closing in, on page 144,  disappointment sets in. Is it a bad scene? Not at all – I’m just sad because there’s only thirty pages left of this novel.

Writing frenzy

I don’t believe in magic. I don’t believe in a mysterious force that guides me, but judging from my recent experiences, I would be foolish not to believe in inspiration.

For the past two weeks, my husband and I have been writing. Day and night. He is finishing the first draft of a new screenplay and I am working on the first chapters of what might become my debut novel in English.

Of course, we take breaks from our desks. We sleep and make coffee; we go out and inhale a day’s worth of fresh air. We don’t, however, take breaks from our minds, or from our subconscious, or from whatever it is that tunes us in to the whispering and sometimes howling voice. What we are experiencing is a writing frenzy: we are eating and dreaming and living our tales.

During my yoga sessions in the early morning, I keep my notebook on the mat. Often an idea pops up while my knees are hugging my cheeks. At breakfast, I read: The Great Gatsby, The Elements of Style. I read, and I drift off; it is difficult to concentrate while my head continues to absorb messages from undefined sources. Over lunch, my husband and I barely talk. We discuss the weather, or the food we should purchase, but we don’t get on a subject that might distract us.

The news? Television? Our social life? We are disconnected and rely on others to reestablish the bonds when important matters need to reach us. Occasionally, I take an hour out of my day to phone or respond to an email. Other obligations I note on a list, so I can ban them out of my mind. Without their cluttering noise, I hear much better.

Behind my desk, I create and transcribe, two different writing activities. When I create, I follow a stream I do not know, and trust it will take me to where I need to be; the result is often surprising. When I transcribe, I jot down ideas that came earlier, and just feed them to the manuscript. It’s less thrilling work, but it’s equally important: we need words to communicate ideas, and if I don’t type them, they will never exist in the minds of others.

Sometimes the ideas appear at inconvenient moments. I am able to shut them out for a while, but I won’t: a writing frenzy only happens when I surrender. The potential of loosing an idea, is frightening though. When I’m in the park or at the market, and a flash of ideas makes my heart speed up, I rush back to my desk and turn myself into a typist as soon as possible. On the way, I repeat the ideas in my head, over and over again, avoiding encounters with shopkeepers or neighbors, however friendly they may be, as they can only distract me. Sometimes I memorize entire paragraphs this way, or sketch out pages of dialogue.

And that’s all there is to it; I dream and think, I formulate and rearrange, I brood and wait: I write. Until the fatigue sets in and cuts me off. Meanwhile, my husband goes through the motions of a similar process. Fortunately, our working schedules are almost identical – or perhaps we are just being practical. Preparing and eating our dinner is a jovial happening, as we are both overflowing from excitement, and the feeling of having achieved something. After wine and food the ambiance changes; we are simply drained.

Right before going to bed, we turn on an episode of Dr. House, and we do so with religious loyalty. We sleep well after watching him solve his medical mysteries and fuck up his private life, and we wake up with well-attuned heads. Somehow, Dr. House has become part of our ritual and we don’t want to jinx our inspiration by watching a film.

Sometimes I fear the frenzy will soon be over and my mind will focus on the outside world again; I have a quick look at the newspapers and check the social networks.  Or I draw up a little post like this one. An hour later, I feel that surge again, that physical sensation of the blood rushing through my veins. No, I still don’t believe in magic, but I’m going in for another meal: the Muse is calling me to dinner.

Trots / Proud / Fière (VPRO film site): “Een speelse hommage aan de secretaresse en de eeuwige spanning tussen haar en monsieur le directeur […] Régis Roinsard debuteert met een spitse komedie die uitblinkt door weelderig setdesign en een vlot verteld verhaal…” : “Régis Roinsaird weet wedstrijden sneltypen te verslaan alsof het de beslissende rondes zijn van het WK voetbal.”

NRC: “Roinsard laat tikken eruit zien als een Olympische sport […] Voor iedereen die van Mad Men houdt, maar even geen zin heeft in cynisme.” “Wie had ooit gedacht dat mensen net zo hard juichen voor typen als voor voetbal?”

Le Monde: “Déborah François et Romain Duris dans une comédie romantique insouciante.”

Pariscope: “Un très grande comédie, remarquablement bien produite.”

Elle: “C’est un premier film impeccable, très prometteur, une vraie bouffée de fraîcheur, un moment délicieux à partager.”

Les Inrocks: “Un film plus grinçant qu’il n’y paraît, qui subvertit ironiquement la comédie classique hollywoodienne.”

Le Parisien: “Une aventure pleine de fraîcheur et de tonicité. « Populaire » allie le charme et le kitsch des meilleures comédies romantiques américaines à l’excitation des grandes épopées sportives. On vibre aux exploits du tandem Romain Duris – Déborah François comme à ceux de « Rocky » sur le ring. Les doigts de fée ont remplacé les poings, mais la mécanique de l’histoire est parfaitement huilée, et sa force de frappe tout aussi punchy.”

Le Figaro: “Sans complexe, Régis Roinsard signe une comédie enjouée et très maîtrisée […] Bref, Populaire s’affirme comme une romance dactylographique réussie. Un conte de fées pour claviers survoltés.”

Meer Franse pers: op de site van Premiere

De Franse film Populaire – Het Vervolg / Recensie

Fijn dat de marketingmachine zo goed werkt, maar hoe is die film nou eigenlijk? Ik heb Populaire inmiddels drie keer gezien en ontdek steeds nieuwe scènes om van te houden. Een objectieve recensie kan ik natuurlijk niet schrijven; als vrouw van de coscenarist ben ik ongetwijfeld bevooroordeeld. Desondanks kan ik de film met heel mijn hart aanbevelen. Populaire is een sprankelende, sterk geacteerde komedie die je in sneltreinvaart van het Franse platteland naar Parijs en New York brengt en je onderdompelt in de verbazend spectaculaire en prachtig gefilmde wereld van internationale typecompetities.

Twee jaar geleden las ik een eerste versie van het scenario en meteen was ik verliefd op het verhaal: Frankrijk, 1958 – een jonge, sterke vrouw uit de provincie, Rose Pamphyl, neemt geen genoegen met het huisvrouwenleven dat haar vader voor haar heeft uitgestippeld. Ze wil avontuur, zelfstandigheid, en reist af naar een stadje voor een sollicitatiegesprek bij de verzekeraar Louis Échard die een secretaresse zoekt. Haar blonde haren en haar niet-bestaande CV imponeren hem niet, maar haar snelle typen wel. Heeft zij misschien een talent dat hij kan ontwikkelen? Wat volgt is een hartverwarmend en bij vlagen hilarisch relaas over winnen en verliezen, trainen en coachen, liefde en keuzes maken.

Er volgden vele versies van het script – de intriges bleven me boeien. Toen ik de film voor het eerst zag, was ik vooral onder de indruk van de verbluffende uitvoering: de set designs, de kostuums, het licht, de camera posities. Populaire is een heerlijke romantische komedie in een Franse sfeer en met een vintage Hollywood verhaallijn en dito personages – ik ben jaloers op mensen die de film nu voor het eerst zullen zien en zich nog volledig door Populaire kunnen laten verrassen.

Als mijn woorden je niet overtuigen… de pers over Populaire:

From the Rome Film Festival on Screendaily: “A sparkling Gallic take on what feels like a vintage Hollywood love story […] The chemistry between the two leads is positively nuclear  […] The film’s effervescent, spot-on evocation of the period in its visual style and soundtrack is a joy to absorb […] High feelgood quotient”

Op Cultuurbewust: “Populaire is een hartverwarmende en op sommige momenten bijna sprookjesachtige film, die de kijker op kleurrijke wijze meesleept in wereld van de opkomst van consumentisme en competitiedrang in de jaren vijftig. […] Creëert een passie voor een sport die je nooit voor mogelijk zou houden.”

Binnenkort meer vertaalde quotes uit de Franse pers.

Populaire gaat op 29 november in Nederland in première.

The Saga Continues

Het officiële avant-première fotoalbum

De making off van Populaire (In vier delen: dit is het eerste deel)

De soundtrack op iTunes

De hoofdrolspelers van Populaire waren afgelopen zaterdagavond gast bij het France 1 achtuur journaal (het is natuurlijk fijn dat drie verschillende omroepen de film mede hebben gefinancierd, want iedereen staat klaar om hem te promoten).

De avant-premières door het hele land blijven volstromen, vijfhonderd bezoekers per keer, uitverkochte zalen. Op woensdag, als de film hier echt in premiere gaat, zal het hele team verschillende bioscopen in Parijs bezoeken.

Déborah François verschijnt in de Franse Elle: Le fabuleux destin de Déborah François, Elle heeft Populaire tot hun favoriete film van 2012 uitgeroepen.

Romain Duris verscheen op de cover van de Franse GQ.

De soundtrack op vinyl werd dit weekend exclusief verkocht bij het beroemde trendhuis Colette.

Van idee tot hype – over de Franse film Populaire

Morgen vindt de officiële avant-première van Populaire plaats in een enorme bioscoop aan de Champs-Elysées. Mijn man (coscenarist) en ik hebben onze schoenen al gepoetst en onze haren laten knippen. Negen dagen later gaat de film hier voor het grote publiek in première (en de dag erna, op 29 november, in Nederland). Dan begint het allemaal pas echt – wil een film succesvol zijn, dan moeten de zalen het eerste weekend goed vol zitten. Toch lijkt Populaire nu al maanden een hype.

Ik zou liegen als ik schreef dat dit voorsucces me overvallen heeft; het enthousiasme voor Populaire is de afgelopen jaren beetje bij beetje gegroeid. Maar als ik op een rijtje zet wat er de afgelopen tijd daadwerkelijk is gebeurd, duizelt het me wel.

Toen onze vriend Régis Roinsard, de regisseur, in de zomer van 2006 op een terras in de Luberon een scenario-idee over typemachinecompetities ter sprake bracht, had niemand durven dromen dat Parijs, zowel boven- als ondergronds, zes jaar later vol zou hangen met de aankondiging van deze film. Toen mijn man, Daniel Presley, in de winter van 2008 in New York het bericht ontving dat het Franse filmfonds het treatment dat hij samen met Régis had geschreven een flinke subsidie had toegekend en dat ze dus dit voorjaar samen het scenario zouden gaan schrijven, had niemand verwacht dat het schrijversduo binnen no-time zou zijn uitgebreid tot een professioneel team bestaande uit een ervaren mentor, een invloedrijke agent, een talentvolle derde scenarist en een belangrijke producent. Zelfs toen ze het contract tekenden om de film daadwerkelijk te gaan maken, halverwege 2010, geloofde niemand nog dat een van de populairste acteurs van het land, Romain Duris, zo onder de indruk zou zijn van het script, dat hij tegen zijn principes in wel met een debuterende regisseur in zee wilde gaan. (Romain Duris is in Frankrijk wat Edward Norton of Brad Pitt is in the VS.)

Steeds wanneer het nieuws van een stap in het proces mijn kleine huishouden binnendrong, werd het vergezeld door het verbod erover te spreken; Régis wist dat ik een blog schreef en vroeg mij uitdrukkelijk om zo weinig mogelijk over de film te publiceren. Ik mocht dus niets zeggen over het castingproces (iedereen wilde een rol in de film). Ik mocht niets schrijven over het zoeken naar en vinden van locaties. Ik mocht niet vertellen dat Harvey Weinstein naar Parijs vloog om een vroege edit van de film te kunnen zien. Wanneer het goede nieuws wel gecommuniceerd mocht worden, was mijn enthousiasme vaak al weer geslonken – ik  luisterde liever naar de nieuwere, hoopvolle berichten die in alle geheimzinnigheid binnen bleven druppelen.

De hype die inmiddels rondom Populaire bestaat, is niet uit de lucht komen vallen, al lijkt dat misschien zo voor wie het allemaal voor het eerst ziet. Er zijn vele, lange middagen en avonden aan vooraf gegaan, veel zelfs in ons huisje, zodat ik diverse betrokkenen broodjes en appels en koffie en koppen soep heb kunnen serveren. Daar zullen we morgen vast aan denken als na vertoning van de film de kurken van de flessen champagne ploppen – een verslag van de avant-première volgt later deze week.

Hieronder volgt dan eindelijk (een selectie van) het nieuws dat wij het afgelopen jaar met een glimlach hebben ontvangen of uitbundig hebben gevierd:

– De cameraman Guillaume Schiffman wordt genomineerd voor een Oscar voor de film die hij vlak voor Populaire opnam (The Artist).

– Populaire wordt opgemerkt door Harvey Weinstein en vervolgens over de hele wereld verkocht. De film verschijnt straks in bioscopen in India, Rusland, Argentinië etc.

– Het cinematijdschrift Première zet Romain Duris en Déborah François (de hoofdrolspelers) op de cover en laat posters in kiosken ophangen (zie: Gepopulariseerd Parijs).

– Uitgever Flammarion belt, ze willen het scenario met kleurenfoto’s graag in boekvorm uitgegeven. (Zie:  Flammarion )

– Recordlabel Sony belt, ze willen de soundtrack, niet alleen op cd, maar ook als vinyl op de markt brengen.

– De Paris Match van 7 november (met de overwinning van Obama op het omslag), wijdt een speciaal “jaren vijftig” katern aan de film.

– Déborah François wordt gefotografeerd voor de Italiaanse Vogue (De foto’s zijn de moeite van het klikken waard )

– Romain Duris wordt gefotografeerd voor diverse bladen en verschijnt op allerlei covers.

– Het make-up merk Gemey Maybelline besluit een speciale kit met nagellak te produceren om fans de kans te geven hun nagels precies zo te kleuren als het personage Rose Pamphyle in de film. (zie foto hieronder)

– Populaire wordt geselecteerd voor het Rome International Film Festival.

–  Le Grand Journal de Canal Plus  (qua populariteit vergelijkbaar met De Wereld Draait Door) nodigt de twee hoofdrolspelers uit in hun show. (En vele radio en tv programma’s volgen.)

– Talloze proefvoorstellingen door het land bewijzen de aantrekkingskracht van de film – alle vier cinema labels (UGC, Pathé-Gaumont, CGR en Kinépolis) kiezen de film als hun favoriet van het jaar; de enige film met dit voorsucces was Intouchables.

– De eerste goede recensies verschijnen (“a sparkling Gallic take on what feels like a vintage Hollywood love story”) – wordt vervolgd.

Meer over deze film?

Twee eerdere verhalen van mij over Populaire:
Gepopulariseerd Parijs: Populaire op de cover en posters in Parijs.
Een dag uit het leven van een figurant: mijn ervaring op de set van Populaire.

Meer over Populaire elders op het net:
–       De trailer op YouTube
–       De officiële site
–       Facebook
–       Twitter
–       IMDB
–      Cinéart, de site van de Nederlandse distributeur met een beschrijving van de film in het Nederlands en de trailer met ondertiteling.
–     Canal Plus, pagina met trailer, Le Grand Journal, video-recencie en meer.

Populaire, regie: Régis Roinsard, geschreven door: Régis Roinsard, Daniel Presley en Romain Compingt, speelduur: 111 minuten, genre: romantische komedie, producent: Les Productions du Trésor.

Het brein waarmee ik ben getrouwd

Het boek van je man lezen, is een kijkje nemen in zijn hoofd. Het boek van je man redigeren, is eindelijk eens orde op zaken stellen in een brein waar fantastische ideeën aan elkaar geregen worden, terwijl rode draden en veelbelovende details nog wel eens het onderspit delven.

Het is niet eens zijn eerste boek; vijftien jaar geleden in een weinig-werk periode schreef hij een vuistdikke roman, en al heeft hij nooit de moeite genomen het boek uit te laten geven, de liefde voor het schrijven was geboren. Nu is er dan een tweede boek dat zijn debuut zal zijn. Iedere morgen lees ik een paar hoofdstukken, die we ’s middags bespreken. Tijdens het diner komen de grotere vraagstukken op tafel: of thema’s voldoende zijn uitgewerkt, of een motief niet te vaak terugkomt, of er genoeg plothints gegeven worden die het slot net niet verklappen. Meestal droom ik ’s nachts ook nog eens over het boek, voer ik gesprekken met personages die zich in een bepaalde scène ondervertegenwoordigd voelen, zodat ik de volgende morgen in de perfecte stemming ben om weer te gaan lezen.

“Is het niet moeilijk, een tweede schrijver in huis?” Ik moet bekennen dat zijn wens om een roman te schrijven eerst dubbelzinnige gevoelens in mij opwekte. Enerzijds vond ik het een goed idee om zijn (eigenzinnige en indrukwekkende) scenario uit te werken tot een roman: ik moedigde hem aan. Anderzijds maakte het plan me onzeker – zouden we de competitie met elkaar aangaan? Zou ik nog wel zelfvertrouwen over houden als zijn debuut meteen een veel groter publiek bereikte?

Een jaar later vraag ik me af hoe ik het ooit heb uitgehouden met een man samen te leven die geen schrijver was. Wat deed ik met al mijn gedachten over de boeken die ik las, de zinnen die ik schreef, de puntkomma’s die ik gebruikte, de puntkomma’s die andere schrijvers gebruikten? Wat deed ik met de emoties die een fragment in mij opwekte, met de storm aan ideeën die een woordcombinatie kon oproepen? Hield ik dat allemaal voor mezelf?

Nu hebben we eindeloze gesprekken over paragraafindelingen, hoe Updike het doet, of Rushdie, of Pamuk. Nu praten we over verhaaltechnieken en waarom die in het ene boek de tekst doen stromen en in een ander boek alleen een vreemd trucje lijken. Misschien zal de snijdende competitie nog komen als we straks met twee romans naar een uitgever gaan en zeggen: “Geef ons maar uit.” Misschien wordt het straks een stuk pijnlijker als hij mijn werk in handen krijgt en gaat ontleden. Maar vooralsnog: het fenomeen twee-schrijvers-onder-één-kap bevalt me prima. Het is tijd me weer eens lekker te verlustigen aan het brein waarmee ik ben getrouwd.

M.G. (1973 – 2012)

M. In mijn studententijd keek ik tegen je op; je was beeldschoon en brutaal, iets ouder en wijzer dan ik. Ik bewonderde je levenskracht. Nu bewonder ik je moed.

M. In mijn ogen was je eerlijk, direct, eigenwijs en soms ronduit provocerend. Maar je gaf het later altijd toe, wanneer je verkeerd of te snel had geoordeeld.

M. Toen ik jou vertelde dat ik een roman wilde schrijven, heb je me aangemoedigd, al bleef je ook sceptisch. “Eerst zien, dan geloven,” zei je. Zelf had je ook schrijfambities. Voor de presentatie van mijn debuut kwam je naar Amsterdam, vrolijk en trots. “Anderen roepen het alleen. Jij hebt het gewoon gedaan.” Die woorden uit jouw mond betekenden veel voor me.

M. Je hebt mijn boeken gelezen en je bent me blijven stimuleren. We schreven elkaar e-mails, soms jaren niet en dan weer even intensief. De laatste berichten dateren van vorig jaar oktober. Wat je voor mij kon doen, kon ik niet voor jou: op jouw weg naar wat je verlangde heb ik je niet kunnen aanmoedigen.

Ik zal je missen. Ik wens je familie en vrienden veel kracht toe om het verlies te dragen.