Vandaag gelanceerd: de nieuwe website van de Nederlandse Cloudmachine.
Een band die je aan Radiohead of Coldplay doet denken en die toch een heel eigen geluid heeft. (Drie nummers zijn op de site te beluisteren) Aan hun nieuwe album, dat in 2008 zal verschijnen, wordt gewerkt.
Een prachtig album is zojuist geboren (maar nog niet op de markt gebracht): Lights by Mila.
Als je wilt weten wat D. in oktober in L.A. heeft uitgespookt, surf dan naar Mila’s website die een restyle heeft gekregen van Dutch Girl Design en luister bij Music, naar een paar pop/bossa nova titels.
Lights is ready to travel the world.
Trouwen in Frankrijk is geen optie. De papieren en bewijzen die je voor deze formaliteit in dit land nodig hebt, zijn niet aan te slepen.
Trouwen in Nederland is mogelijk, maar voor mij niet zo opwindend.
Trouwen in de Verenigde Staten – een idee voor als we echt niets beters kunnen verzinnen.
Wat bleef over? Zuid of Oost Europa, Azië, Noord-Afrika…Als je vrij bent om te trouwen waar je maar wilt, is het veld aan mogelijkheden groot. Te groot. En daarom besloten we maar gewoon te trouwen in een land dat we goed kennen, waar we van de cultuur en de keuken houden en waar we in de zomer van 2000 onze eerste beslissende vakantie samen hebben doorgebracht. Het eerste besluit in een lange reeks is genomen: wij trouwen in Italië.
Of het Toscane, Umbria of de Amalfi kust wordt, weten we nog niet, we gaan eerst maar eens een paar wedding planners aan de tand voelen.
Sommigen zeggen dat schrijvers buiten de maatschappij staan en in ivoren torens ingewikkelde boeken construeren. Ik begrijp dat verwijt nooit zo goed, alsof schrijvers niet ook gewoon boodschappen halen, stembiljetten invullen en oud papier verzamelen. Wij staan niet buiten de maatschappij, we staan er alleen niet méér in dan niet-schrijvers, terwijl dat wel van ons verwacht wordt.
Maar vandaag was een teken aan de wand.
Aan de keukentafel maakte ik een lange lijst van benodigdheden. Ik houd van efficiëntie, dus als ik de deur uitga om bij winkel A iets te kopen, controleer ik altijd of ik niet ook iets van de nabijgelegen winkel B nodig heb. Met een lijst die mij langs drogist, reformwinkel, groentenboer en bakker zou brengen, ging ik de deur uit. Ik was enigszins verbaasd te merken dat de drogist gesloten was, maar omdat winkels in Frankrijk wel vaker om voor mij ondoorgrondelijke redenen gesloten zijn, vond ik het nog niet verdacht. Dat werd anders toen ik op de drukke winkelstraat kwam, waar alle winkels gesloten bleken te zijn. Welke nationale Franse feestdag was ik nu weer vergeten? Thuis keek ik in mijn agenda, die in Zweden is gemaakt, waar feestdagen blijkbaar niet belangrijk genoeg zijn om te worden vernoemd, want 1 mei was een maagdelijk witte pagina. Internet gaf me uiteindelijk het antwoord.
Ik geloof niet dat het me ooit eerder is overkomen dat ik Hemelvaart (en De dag van de Arbeid) ben vergeten, maar zo lang Kerstmis niet onopgemerkt aan me voorbij gaat, houd ik hoop.
Op nieuwjaarsdag rond een uur of twee in de morgen stelde D mij de Grote Vraag en ik zei ‘ja’. En daarmee was de eerste stap gezet.
In januari stelden we familie en vrienden op de hoogte en meteen werd ons gevraagd: wanneer, waar en hoe? Tja. We hadden geen idee en wisten ook niet welke ideeën we daarover zouden moeten hebben. Gesprekken over het huwelijk werden daarom drie maanden lang uitgesteld. Schrijven en produceren was belangrijker voor ons en mijn klopjacht op mijn allergieën ging voor.
Maar nu is het eind april en als we in september willen trouwen, schijnen we te moeten beginnen met de organisatie. Het kost tijd om alle papieren te verzamelen en stadhuizen raken volgeboekt.
Ik heb nooit van een bruiloft gedroomd en heb er ook nooit over nagedacht, en nu ik dat wel doe, merk ik dat ik niet zo van bruiloften houd. Ik wil graag getrouwd zijn, maar dat trouwen zelf hoeft voor mij niet. Ik wil geen taart, geen witte jurk, geen corsages. Geen damasten tafellakens, roze stoelkussens of bruidsuikers. Ik wil geen receptie waarbij mensen in de rij moeten staan om onze handen te kunnen schudden en ik wil al helemaal geen huwelijkscadeaulijst bij de bijenkorf. En D. wil al die zaken evenmin.
Na het bekijken van twintig huwelijkssites sla ik murw geslagen mijn laptop dicht. Ik zie maar twee oplossingen: we boeken een retourtje Bora Bora en komen getrouwd terug of we gaan een wedding planner in de arm nemen.
Je bent een man en je vrouw is zwanger van jullie eerste kind. Jij wilt niet weten of het een jongetje of een meisje is en daarom zoeken jullie twee prachtige originele namen uit die ook nog eens bij elkaar passen. Op de dag van de geboorte blijkt dat jullie een zoon hebben gekregen en jullie noemen hem Tristan. De naam die jullie voor het meisje hebben bedacht wordt netjes in papier verpakt en gaat de kast in. Je weet maar nooit wie er op een dag nog meer geboren zal worden.
Maar dan schrijft een Nederlandse schrijver in een vlaag van inspiratie een dikke roman over een tienermeisje en haar vader. De naam van het tienermeisje wordt de titel van het boek en de roman wint twee belangrijke literaire prijzen en staat overal in bestsellerlijsten. De naam die eerst zo origineel was, staat nu dagelijks in de krant en alleen mensen die nooit in boekwinkels komen, kennen hem niet.
Een jaar later verwacht je vrouw haar tweede kind. En weer wil jij niet weten of het een jongetje of een meisje is. Jullie verzinnen een nieuwe naam voor het geval het een zoon wordt en halen de meisjesnaam uit de kast voor het geval het een meisje is. Jullie denken er niet aan een andere naam te verzinnen. Waarom zouden jullie? Alleen omdat een of andere schrijver er zo nodig mee aan de haal moest gaan? Jullie waren eerst, dus jullie houden de naam. Op 21 april 2008 wordt jullie dochter geboren en jullie noemen haar Tirza.
Ik ben blij dat ik zo’n koppige broer en schoonzus heb, want wie wil er nu geen nichtje hebben dat Tirza heet?
PS Reageren is alleen mogelijk op recente berichten. Een paar dagen na publicatie gaat de brievenbus op slot.
Mijn website wordt door vileine spam-machines aangevallen. Meer dan 100 spam comments per dag. Ik heb daarom mijn instellingen gewijzigd: voorlopig zijn reacties niet meer mogelijk. Wie toch graag iets wil zeggen, kan me via de contact pagina een bericht sturen dat ik op deze pagina zal publiceren.
Het manuscript ligt bij mijn agente, die het deze week gaat lezen. Eindelijk mag ik weer aan andere projecten werken. Zoals een kort verhaal voor Deus Ex Machina. Een kort verhaal voor ik weet nog niet wie. Een scenario voor een korte film. Ik heb een stuk of honderd documenten op mijn computer staan met ideeën voor allerlei genres. Soms zijn het woordcombinaties of een openingszin, soms zijn het lange fragmenten of juist alleen een slecht geschreven samenvatting van wat ooit een briljant werk moet worden. Ik kan er bijna geen wijs meer uit en daarom ga ik deze week mijn eigen ideeënbibliotheek aanleggen – alles categoriseren op basis van genre en thema. En daarna, daarna zal ik alle ideeën nog eens kritisch doornemen om te beslissen waar mijn vierde roman over zal gaan.
Vandaag op Club Propaganda - mijn antwoorden op de Veel Gestelde Vragen.
en kijk naar de trailer voor Fasten Your Seat Belt, gemaakt door Ramon Stoppelenburg.
Hoe serieus, humoristisch, wereldvreemd, verlegen of enthousiast kun je zijn (of lijken)? Deze schrijvers laten het zien. Helaas kon de regisseur niet even op en neer naar Parijs komen, dus ik ben niet gefilmd, maar ik ben nu wel heel benieuwd, hoe ik het er vanaf gebracht zou hebben. Wijsneuzerig ben ik bang of hautain - want mijn onzekerheid schijnt op anderen over te komen als arrogantie. En of ik van vliegen houd? Nee, maar ik houd wel van de tijd die ik in zo’n vliegtuig heb om een verhalenbundel van a tot z te lezen.
powered by wordpress
| theme by tony
street dot com | 
