‘Facinerende roman over moeders en dochters en hoe om te gaan met vrijheid en angst.’

Lees het stukje hier.

Op zoek naar een Halloween kostuum stapte ik gisteren in de metro naar Etienne Marcel van waaruit ik de Marais en het gebied rondom Les Halles zou verkennen. Tientallen winkels later en vele straten verder wilde ik weer naar huis. De straatnamen kwamen me enigszins bekend voor, maar het lukte niet ze in de kaart in mijn hoofd te plaatsen.
Op goed geluk sloeg ik links en rechts, erop vertrouwend dat ik bij het eerst volgende kruispunt wel een metrostation zou tegenkomen. Drie kruispunten verder had ik nog geen station gezien al waren er wel richtingaanwijzers die beweerden dat Place de la République ten Zuiden van me lag. Ten Zuiden? Waar was ik dan in godsnaam? Met behulp van een vriendelijke groenteman, een enigszins geprikkelde ober en een voor rood licht wachtende chauffeur vond ik uiteindelijk een metro die me weer naar mijn linkeroever bracht.
Na tien jaar Parijs is het blijkbaar nog heel goed mogelijk te verdwalen. Mijn voeten zijn er minder verheugd over dan mijn geest.

Susan Smit in Avantgarde:

‘Mooi dat het kasteel zelf, met zijn vervallen kamers, stofnesten en piepende deuren een personage op zichzelf is.’  (* * * )

Lees de rest hier.

Presentatie op de Nederlandse Borrel in Parijs.

Op 4 november presenteer ik Salto mortale op de Nederlandse Borrel in Parijs. (www.nlborrel.fr)

Na een korte introductie van de organisatie zal ik een fragment voorlezen en exemplaren van de roman signeren.

Vanaf 20.30 in Lavinia: 3, boulevard de la Madeleine, 75001 Parijs.

Vanaf 20.30 in de boot six à huit, aan de voet van de Notre Dame
(Quai de Montebello, 75005) -   http://www.six-huit.com

Het is weer eens een natte herfst in Parijs, een herfst waarin je dagen achtereen je huis niet wilt verlaten. En als schrijver zonder baan buiten de deur heb ik de luxe om aan dat verlangen toe te geven. De wijnrank in het hofje kan ik ook via het raam van kleur zien veranderen.

Resultaat is dat het vierde boek snel vorm krijgt. In plaats van losse ideeën en fragmenten is er een coherente roman aan het ontstaan in een coherente stijl. Maar na vijf dagen ben ik wel uitgeput en meer vermoeid dan normaal, alsof mijn hersens een maximum per week hebben en hoe meer ik ze doordeweeks laat werken, hoe minder ze in het weekend waard zijn. Op zaterdagmiddag staar ik dan ook naar mijn site met de vraag: wat heb ik in godsnaam nog te melden?

Het spijt me, u zult het dit weekend met Salto mortale moeten doen.

Opzij heeft Salto mortale gesignaleerd in het november nummer met een regeltje tekst en vier van de vijf sterren:

‘Opbloeiende vrouwenlevens in therapeutische kasteelroman.’  * * * *

Schrijven op een péniche in de Bourgogne is op zijn zachtst gezegd een uitdaging. Eerlijk is eerlijk: voor mijn vertrek had ik niet goed over de mogelijke obstakels nagedacht. Ik nam aan dat er tenminste één kajuit zou zijn met een klein schrijftafeltje en meer had ik niet nodig.
Ik was vergeten dat:

-    Er alleen 220 Volt voor mijn laptop beschikbaar is als de boot in een haven ligt aangemeerd en het nu juist de kunst van de péniche kapitein is om in het wild langs de kanalen te overnachten.
-    Motorboten, in tegenstelling tot de zeiljachten die ik gewend was, een ronkende machinekamer hebben die het hele schip laat trillen.
-    De oudere kapitein van de boot een ander leefritme heeft, zodat je ‘s morgens niet-uitgerust opstaat en ‘s avonds niet-moe in je bed ligt.
-    Het in oktober op het platteland ’s nachts kan vriezen en de boot niet is uitgerust met centrale verwarming.
-    De kanalen van de Bourgogne om de paar honderd meter een sluis hebben en dat het passeren van een sluis hulp vereist van de bemanning, een groep waarvan je als opvarende automatisch deel uitmaakt.
-    Er alleen heet water is wanneer je dat op het gasfornuis kookt.
-    De ooit op zeewater geharde bikkel in mij in het comfortabele Parijs zo verwend is geraakt dat de geringste hindernissen als ontberingen worden ervaren.

Desondanks of wellicht dankzij deze ontberingen ben ik met een hoofd vol ideeën en een lading energie uit de Bourgogne teruggekomen. En natuurlijk met een flinke voorraad uitstekende wijn. Dit weekend wordt er weer volop geschreven.

Wanneer mijn huis is omgetoverd tot muziekstudio (samenwonen heeft voor- en nadelen) zoek ik de kalmte op van het Institut Neerlandais om te kunnen schrijven. In een lichte bibliotheek met twaalf werkplekken ben ik vaak de enige aanwezige. Soms zit er een oudere heer in een naslagwerk te neuzen en soms werkt er een vrouw in zichzelf gekeerd aan een laptop, zoals ik.
Vandaag werd de kalmte doorbroken door drie meisjes van rond de zestien. Ze zeiden netjes bonjour, fluisterden bescheiden met elkaar en slikten hun giechels in en toch konden ze niet storender zijn. Om de haverklap keken ze op, haalden een hand door hun haar, zuchtten, tikten met hun voet tegen de tafel en kauwden op hun pen. Mijn concentratie werd dun als vloeipapier.
Juist op het moment dat ik het zaaltje wilde verlaten om in een rumoerig café verder te schrijven, pakten ze hun spullen weer in. En omdat ik toch wel nieuwsgierig was geworden naar wat zij in mijn bibliotheek deden, vroeg ik ze nog net voor vertrek wat hen hier had gebracht.
‘We onderzoeken het Amsterdam van Anne Frank,’ antwoordde er een.
‘Voor een schoolproject?’ vroeg ik.
‘Nee,’ antwoordde een ander, omdat we het ons niet kunnen voorstellen.’
Onmiddellijk had ik een hekel aan mezelf. Wie ergert zich nou aan meisjes die zich vrijwillig in dat onderwerp verdiepen? Als ze er deze week nog eens zitten, trakteer ik op koffie.

“Zonder het makkelijke effectbejag van zware ingrepen aan de buitenkant, duikt de schrijfster diep in de personages. En creëert een ongewoon interessant vakantieverhaal van vijf interessante mensen die verstoppertje spelen met hun gevoel, hun verleden, hun geweten, hun familie en hun leven. [...] Wat een elegant geschreven roman.”

en:  [Polders is]  “een zeer begaafde en precieze schrijfster.”

Lees hier de volledige recensie door Anne Jongeling.

Vannacht bevond ik mij op een paradijselijk eiland. Het huis waarin ik een kamer kreeg aangeboden was een groot koloniaal pand midden op het witte strand; van de houten trap kon je zo de oceaan in lopen.
De eerste wolken verschenen toen ik mijn kamer te zien kreeg, die eerder op een bezemkast leek dan op een plaats om in te slapen. Maar wat maakte het uit, schrijven zou ik op de veranda doen en verder was je toch altijd buiten. In de gezamenlijke ruimtes kreeg ik kasten aangeboden voor mijn boeken en kleren en nadat ik mijn bagage had uitgepakt, maakte ik een strandwandeling.
Bij terugkomst was het huis vol mensen, honderden, er was een uitbundig feest aan de gang. Omdat men grappen maakte over mijn outfit, die aan de herfst in Noord-Europa deed denken, wilde ik me omkleden, maar al mijn spullen waren verdwenen. Verhuisd naar een andere kast, vertelden mijn huisgenoten. In deze drukte zou ik ze niet kunnen lokaliseren. In de hoop een jurk of iets te vinden liep ik mijn kamer in die was omgetoverd tot rookhok.
Buiten op het warme zand vroeg ik me af hoe lang ik het vol zou houden te leven in een paradijs waar eigendommen niet bestonden en mensen voortdurend over je grenzen heen gingen. Waren de zon en het water voldoende compensatie? Ik schaamde me vast te moeten stellen dat ik liever in mijn schone huisje in Parijs was gebleven, waar ik af en toe tegen de muren opkroop omdat ik ruimte nodig had en lucht.

N.B. Ik heb mij niet lang hoeven afvragen waar deze droom vandaan kwam: een goede vriendin is deze week naar Curaçao verhuisd en een andere zette gisteren twee foto’s online van haar nieuwe kamer in Ibiza.