Een goede samenzweringstheoreticus zou er een mooi plot in kunnen zien: roman van auteur wordt door Centraal Boekhuis geblokkeerd. De waarheid is dat het om een misverstand gaat. Mijn roman Salto Mortale is al vanaf vorige week woensdag leverbaar, maar de systemen van het CB hadden dit feit nog niet verwerkt en gedigitaliseerd als onze samenleving is, betekende dat dat mijn boek nog niet was verschenen.
Ongeduldige nieuwsgierigen wees dus gerust. De stapels moeten vandaag, morgen of overmorgen zeker in de boekhandels arriveren.
Vanmorgen op de markt was ik het onderwerp van een ruzie. Het ging heus niet alleen over mij, er bestonden vast al spanningen en hoog opgelopen irritaties, maar ik was de spreekwoordelijke druppel.
Omdat het niet druk was, of misschien vanwege mijn vriendelijke lach, werd ik tegelijkertijd door twee kooplui van dezelfde kraam aangesproken. Ik moest kiezen en nam de oudste, die het minst flirterig terug lachte.
Zonder problemen kocht ik mijn bananen en tomaten, maar bij de broccoli ging het mis. De oudere man pakte een stronkje in, dat door de jongere man hoofdschuddend werd uitgepakt: voor deze mademoiselle hadden ze versere groente, die nog in het busje lagen. Ze ruzieden in een taal die ik niet verstond met als resultaat dat ik een felgroene broccoli in mijn tas kon stoppen. Vervolgens kocht ik mijn avocado’s en uien en ieder stuk werd met geduld en aandacht geselecteerd.
Na het afrekenen gaf de oudste me een citroen cadeau en dat had hij nou niet moeten doen. Imbeciel! Gestoorde! Eikel! Of zoiets, want de woorden werden opnieuw uitgesproken in die voor mij onbekende taal. De jongste vervolgde in het Frans: je geeft zo’n meisje toch geen citroen! Wat zal ze niet van ons denken? Een perzik, moet je haar geven of een bakje druiven. Excuses mademoiselle, mag ik u wat vijgen aanbieden? Terwijl ik het fruit aannam, droop de oudere af. Wat is er mis met een citroen, vroeg hij zich af.
Het nazomerweer dat een Balearisch eiland belooft, laat op zich wachten. Volgens de weersvoorspellingen tot na mijn vertrek. De aanhoudende regen op Ibiza past beter bij mijn huidige onderwerp (de drassige polders in mijn roman P.) dan bij de party-en-loung-atmosfeer hier. Het boek vordert daarom vlot: nog even en het echte schrijven kan beginnen. Op dit moment ben ik aan het experimenteren met perspectief, stijl en stem. De plotlijnen en personages zijn er – nu alleen nog een licht ironische vertelstem om het verhaal van begin tot einde luchtig te houden. Zodra die stem er is, begin ik en houd ik niet meer op.
Ik lig op het strand van Formentera. Of nauwkeuriger uitgedrukt; ik hang in een ligstoel op het gazon van ons hotel dat tegen het strand is aangeplakt. Nu Salto mortale is afgeleverd, kan ik ontspannen. Spaanse jongens rennen op en neer om mijn man en mij van koud water te voorzien en van amandelen en smoothies en cocktails. Samen met vier Duitsers en een Engelsman zijn we de enige gasten hier. Naseizoen. Het waait wat harder, het wordt wat eerder donker, de luchttemperatuur is iets lager, maar september is een uitstekende maand voor dit Zuid-Europese eiland. Aan het einde van de dag word ik door een schone Spaanse met sterke armen gemasseerd en daarna kan ik nauwelijks meer praten, zo high ben ik ervan. Het komt misschien ook omdat we vergeten zijn te lunchen, want zo gaat dat in de zon met amandelen en martini’s met watermeloen. En oh ja, de reden van ons verblijf: we zijn vandaag precies een jaar getrouwd.
Het is allemaal weer voorbij. Een roman waaraan je meer dan twee jaar hebt gewerkt wordt binnen een uur gepresenteerd. In aanwezigheid van vrienden, familie, lezers en recensenten werd Salto mortale de wereld in gestuurd. Het was kort, maar het was prachtig. En nu wordt de roman gelezen.
Zij die er zondag niet waren moeten helaas iets meer geduld hebben om het boek te kunnen bemachtigen: het zal half september in de winkel liggen. Gelukkig hoeft dat niemand ervan te weerhouden om alvast exemplaren bij boekhandels te bestellen.
In Nederland doe ik inmiddels onderzoek voor mijn roman P. Mijn vierde roman zal eindelijk een roman zijn over mijn polderse vaderland.
Ik verkies blauwe boven grijze luchten en toch is Parijs onder een dikke wolkendeken op haar mooist. Vandaag genoot ik van het park. Op ooghoogte is alles nog groen, zodra je omhoog of omlaag kijkt, zie je de herfst. Het licht is getint door de najaarskleuren: geel, oranje, rood en bruin. Rechts van het paleis, naast de Medici fontein, waan ik me in het Parijs van de jaren vijftig. Onder de bomen staan twee schilders opgesteld, ieder in een vaalblauwe overall met een alpinopet op. Ze schilderen wat mij ook zo heeft geraakt: het stroperige grijsgele licht.
