Het manuscript van Salto Mortale ligt bij mijn uitgever. Het scenario van De luisteraar is in handen van mijn agente. En op mijn computer werk ik aan drie nieuwe korte verhalen.
Boek nummer vier, dat al een titel heeft, een thema en zo’n dertig pagina’s aantekeningen vraagt erom geschreven te worden, maar ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen. Het moet gisten dat boek, het moet borrelen. Pas als het op knappen staat, zal ik het schrijven.

Mijn uitgever heeft een nieuwe site: De Geus

Voor lezers, leesclubs en andere boekenwurmen.

(Ik sta er nog niet op - maar mijn eerste roman daar verschijnt ook pas in augustus 2009…)

Een heldere herfstavond. Een verjaardag in een restaurant. Een lange tafel vol nationaliteiten. Vier talen vloeien moeiteloos in elkaar over, maar ondanks de meertaligheid van alle aanwezigen, blijkt er geen lingua franca te zijn. De eigenaresse van het restaurant, die als enige geen Engels verstaat, kan niet onthouden wie ze in welke taal moet aanspreken en daarom worden de Fransen in het Duits bediend en horen de Zwitsers haar Italiaans aan. Uiteindelijk krijgt iedereen een uitstekende maaltijd voorgeschoteld, al zijn de gerechten voor de meesten een complete verrassing.

Dear Morrissey,
Once upon a time you sang:
‘America…[...]
Until your president is black, female or gay,
You have nothing to say to me… [...]
I am expecting a wonderful new song from you very soon.
Kind regards, Claire
PS Hurray, hurray, hurray!

Er liggen ruim 70 A-viertjes op tafel, dubbelzijdig geprint, met anderhalve regelafstand. Ook het motto en de verantwoording zijn geschreven: de nieuwe versie is af.
Het was geen eenvoudige bevalling – motivatie kom ik nooit tekort, maar het herschrijven van hoofdstukken is soms saai, want ik weet precies wat er moet komen te staan. Tijdens een eerste versie is er ook voor mij nog veel te ontdekken. Personages lijken een eigen wil te hebben en reageren anders op situaties dan ik had verwacht. Maar tijdens het herschrijven; weinig verrassingen.
Ik wil alles nog een keer lezen, achter elkaar, op papier, zoals een lezer deze roman straks zal lezen. En daarna? Daarna mag mijn uitgever er met een kritisch oog naar kijken. Er zal vast nog het een en ander aangescherpt kunnen worden, maar mijn gevoel zegt, dat het bij details zal blijven. Deze roman staat als een huis.