Mijn eerste huwelijksgerelateerde e-mail stuurde ik op 12 april en inmiddels ben ik halverwege de helse lijst. Voor wie ook nog eens een keer wil trouwen, is deze lijst wellicht handig:

1. Propose OK
2. Assemble all the advance paperwork (work in progress)
3. Set a global budget OK
4. Make a global guest list OK
5. Choose and book the house OK
6. Choose a Wedding Planner OK
7. Choose a Wedding Date OK
8. Choose a Wedding Town and Book Town Hall OK
9. Buy a Wedding Dress OK
10. Design a wedding website OK
11. Send (email) invitations OK
12. Organize catering on arrival day, brunch, toast and reception
13. Design / Buy Wedding Rings
14. Book flights and plan honeymoon
15. Choose two witnesses and assemble their paperwork
16. Buy a suit for the groom
17. Buy wedding accessories for the bride
18. Assemble all the on-the-spot paperwork
19. Consider Flowers
20. Buy Reception Book
21. Buy small gifts for witnesses
22. Prepare Speeches

Ik ben dit blog weer eens schaamteloos aan het verwaarlozen. En dat terwijl er juist zoveel spannende dingen gebeuren. Vooral rondom mijn aanstaande huwelijk (Toscane, Toscane, Toscane!!) en een nieuw bedrijf: www.manifestomusic.com. Maar dat is nog niet alles, er gebeuren ook spannende dingen achter de schermen, dingen waarover ik hopelijk binnenkort iets kan vermelden.

Over precies een week vlieg ik naar Ibiza. Om te schrijven. En te eten. En vooruit, om van de zon te genieten en van de cava sangria (sangria gemaakt met Spaanse champagne). Voor die tijd heb ik nog een waslijst aan taken die niets met schrijven te maken hebben. Tanden op elkaar en doorwerken, straks is de tijd weer van mij.

Nog niet naar de boekhandel geweest?
Deze bundel is nu beschikbaar!
Koop hem snel,
zodat je tijdens de vakantie iets goeds te lezen hebt.

Fasten your seat belt, 20 nieuwe literaire verhalen over vliegen.

Kijk hier voor meer informatie: http://www.fastenyourseatbelt.nl/

We gaan naar Pisa, Florence en Arezzo, en vervolgens naar Cortona, Siena en San Gimignano. In iets meer dan 56 uur. We zullen helaas geen tijd hebben om musea te zien, over romantische straatjes te lopen of te zwijmelen bij gebarsten fonteinen. We kijken alleen naar hotels, huizen en agriturismo’s. Maar op de terugweg zullen we bij Poggibonsi op de trein stappen - en daar hebben we twee uur tijd om rond te kijken. Een naam als Poggibonsi maakt mij erg nieuwsgierig en lacherig. Poggibonsi….
Bij thuiskomst weten we waar we in september gaan trouwen!

En juist op een moment waarop je denkt: ik begrijp mijn leven, ik begrijp waarom ik schrijf en wie ik ben, gebeurt er iets, dat je weer dagen woordeloos naar je beeldscherm doet staren.

Op 11 juni overleed een goede vriend van ons aan een hersentumor. Zevenenveertig jaar was hij, de mentor van mijn aanstaande. Alle pasta’s en heerlijke gerechten die D. mij voorschotelt, heb ik aan Chris te danken. Misschien zelfs ook zijn humor en zijn liefde voor het vertellen van verhalen. We hebben voor de gelegenheid de duurste fles bordeaux uit het wijnrek gepakt en deze, herinneringen ophalend, leeg gedronken. Daarna volgde nog een fles, en nog een: we moesten Chris, die een leven in de stijl van Amy Winehouse heeft geleid, in ere houden. De laatste keer dat wij hem zagen, maakte hij zich kwaad over zijn ziekte. ‘I deserve a lifestyle related cancer damned, I smoke, I drank, I…. why do I get stuck with this tumor that according to my doctors could randomly grow in anybody’s healthy brains?’
Wij bleven het antwoord schuldig .

Wie er vlug bij is, ziet mijn site nog op de eerste pagina: http://bookswrittenby.com/

Gisteravond aten we in een Italiaans Restaurant. Links van ons zat een jong Amerikaans stel uit New York. Rechts van ons een zestigplus echtpaar uit Zuid-Frankrijk. D. en ik proostten op het spoedig vinden van een geschikt huis voor onze bruiloft en probeerden de conversaties van onze buren niet te horen. Toch raakten we steeds afgeleid, want de toon waarop ze spraken was indringend.
Aan de linkerkant klaagde het Amerikaanse meisje over het voedsel dat zij snel en in grote happen tot zich nam. De porties waren te klein. Er zat niet genoeg zout op. Thuis smaakte alles beter. Aan de rechterkant was het de man die zijn beklag deed. Het brood kwam niet snel genoeg. Het water was niet koud. De tafel was veel te wankel.
D en ik keken elkaar aan en konden onze lach bijna niet inhouden. ‘Links van ons zit mijn verleden,’ zei hij, ‘en rechts van ons zit de toekomst die ik gehad zou hebben als ik niet veranderd was.’
Ik glimlach. Yoga doet wonderen.

Een paar jaar geleden, toen het tot de mensen om mij heen doordrong dat mijn verlangen om te schrijven geen bevlieging was en zij begrepen dat ik, wat er ook gebeurde, zou blijven schrijven, werd mij vaak gevraagd of zij op hun woorden moesten passen.
‘Je gaat dit toch niet in je boek zetten, hè?’ of ‘Als ik je dit vertel, moet je er geen verhaal van maken, hoor.’
Ik heb iedereen altijd gerustgesteld, want ik had betere bronnen dan hun levens. Waarom zou ik me tot het alledaagse beperken als ik mijn verbeelding had, mijn onderbewuste, mijn inspiratie? Ik vond hun persoonlijke verhalen simpelweg niet interessant genoeg om te gebruiken.

Maar sinds kort kijk ik anders naar de wereld om me heen. Eerst stond er een muur tussen wat ik ervoer en waar ik over schreef. Nu loopt alles door elkaar heen. Al kijkend en luisterend vraag ik me af: zit hier een verhaal in, een personage, een roman? Mijn verbeelding is niet opgedroogd, in tegendeel, mijn verbeelding is alleen gevoeliger geworden voor wat er om me heen gebeurt. En ik ben de schoonheid van het alledaagse gaan waarderen. Zelfs zo erg dat ik tijdens mijn ervaringen al aan het schrijven ben.

Laatst bijvoorbeeld, op een saaie woensdag waarop in het Zuiden de bussen staakten, was ik bij mijn oma op bezoek. Vaak heb ik me afgevraagd of ik een roman over haar zou kunnen schrijven. Ik verplichtte mezelf met haar over vroeger te praten, toen ze nog in Den Haag woonde met haar man en ze samen een van de eerste Albert Heijn filialen bestierden. Meestal kwam ik tot de conclusie, dat haar leven mij wel interesseerde, maar dat ik het niet aan de rest van de wereld zou kunnen verkopen. Deze middag stond zij echter voor mij als een boeiend personage, een sterke oude dame met een koppig karakter, een rijke fantasie en een verleden met meer geluk en verdriet dan ik mij kon voorstellen. Ik zag haar als een moeder, een zus, een buurvrouw, als iemand die altijd over anderen spreekt en alleen via die woorden iets over zichzelf vertelt. En ik kon niet anders dan van haar houden, van deze vrouw die met haar negentig jaren gerust nog gaat winkelen om mooie schoenen en een pakje te kopen voor de bruiloft van haar kleinkind.

‘Claire, luister je wel?’
Ik lach.
Ja oma, ik luister, met wel vier oren tegelijk, want terwijl ik luister, ben ik ook aan het schrijven.

Mijn leven is ineens twee keer zo intens geworden.

De afgelopen weken woonde ik in de Duitse bibliotheek, een kamer in het huis van mijn agente waar haar Duitstalige en de uit het Duits vertaalde literatuur staat. Een hoge wand vol Goethe en Brecht, Mann en Kafka, Nietzsche en Grass. Jaloersmakend. Niet alleen omdat zij deze mooie collectie bezit, maar vooral omdat zij er waarschijnlijk een groot deel van heeft gelezen. Ondanks mijn boekenhonger heb ik helaas nog maar een fractie gelezen van wat er bestaat.
In een poging een stukje van mijn achterstand weg te werken las ik Het lijden van de jonge Werther, een boek waarover ik zoveel had gehoord, dat ik altijd had aangenomen dat ik het zelf ook gelezen had, wat dus niet zo bleek te zijn. Op de middelbare school las ik Faust – en daarna moesten we Goethe al weer laten rusten. En op de universiteit zat Goethe evenmin in het pakket. Wij lazen de Russen en vanuit daar gingen we direct door naar de wereldliteratuur van Pamuk. Onze Duitse buren waren misschien te dichtbij, hoewel dat geen argument kon zijn, want van Amerikaanse literatuur kregen we ook nauwelijks iets mee. Hoe is het mogelijk dat je na vier jaar literatuurwetenschap nog nooit van Kerouac hebt gehoord? (Omdat ik zeker wilde zijn, dat dit gat in mijn educatie niet aan mijn eigen selectieve interesse te wijten was, heb ik drie medestudenten aan de tand gevoeld – ook zij herinnerden zich niet ooit iets over The Beat Generation gehoord te hebben).
Maar waar was ik: Goethe, de jonge Werther. Iedereen kent het verhaal van de romantische ziel die niet meer leven wil omdat de vrouw aan wie hij zijn hart heeft verloren al van iemand anders is. Heb ik nog iets aan zo’n verhaal? Ja! Het is nog steeds geloofwaardig, ontroerend, zielsverheffend. Het doet mij terugverlangen naar een tijd waarin schrijvers niet veroordeeld werden als zij open en bloot over gevoelens schreven. Een tijd waarin een romantisch fragment niet laatdunkend vergeleken werd met een stuiverroman. Een tijd waarin je dit kon schrijven en applaus kon verwachten: ‘Ik begrijp soms niet hoe een ander haar kan liefhebben, haar liefhebben mag, waar ik haar zo uitsluitend, zo innig, zo volledig liefheb, niets anders ken, noch weet, noch heb dan haar!’
En Werthers situatie is nog steeds actueel, luister maar naar wat Elliott Smith zingt in het nummer Twillight; ‘I’ll be nice to you, I can make it through, but you’re already somebody’s baby. I could make you smile, if you stay a while, but how long will you stay with me baby?’
Werther is van alle tijden.

Wat ik zal missen
- mijn yogacentrum
- de volle terrassen zonder voorbijrazende auto’s
- willekeurige verliefden die hand in hand fietsen
Wat ik niet zal missen
- de metro in aanbouw
- de verschrikkelijke huiswijnen in cafés
- willekeurige Amsterdammers die chagrijnig naar hun werk fietsen