We hebben zo’n tien verschillende huizen op internet bekeken die min of meer allemaal in Toscane liggen en qua prijs en luxe nogal uiteenlopen. Nu moeten we er een kiezen. Maar…

1. Om een huis te kunnen kiezen, moeten we weten hoeveel slaapkamers we nodig zullen hebben.
2. Om te weten hoeveel slaapkamers we nodig zullen hebben, moeten we weten hoeveel gasten er ongeveer komen.
3. Om te weten hoeveel gasten er ongeveer komen, moeten we hen een tijdspanne geven.
4. Om hen een tijdspanne te kunnen geven, moeten we weten wanneer het huis en het stadhuis beschikbaar zijn.
5. Om te weten wanneer het huis en het stadhuis beschikbaar zijn, moeten we weten in welke commune we willen trouwen en welk huis we willen huren.

U begrijpt mijn probleem. Dit weekend als de verloofden weer herenigd zijn in Parijs zal er toch een besluit vallen. Misschien moeten we maar gewoon gaan voor het huis met het mooiste dak.

Bij het station Bijlmer stapten vijf vrouwelijke dertigers de trein in en namen in de buurt van mij plaats. Het waren Limburgers. De zachtbruine tint van hun huid, de hoge bolle jukbeenderen, de vriendelijke naïviteit waarmee ze de wereld inkeken en waarmee ze zich hadden aangekleed – dat alles had hen verraden. De eerste seconden twijfelde ik nog, maar zodra ze begonnen te kletsen, werd mijn vermoeden bevestigd: deze vrouwen kwamen uit de Zuidelijke contreien van ons kikkerland.

Mooi waren ze niet. Ze lurkten aan flesjes sinas, hadden zilveren glitters op hun ogen en droegen identieke lichtgevende kettingen om hun nek. Maar de sfeer van de avond – ik vermoed een vrijgezellenfeestje – straalde op hen af, wat ze een zekere aantrekkingskracht gaf.

Niet voor mij overigens en evenmin voor de twee korpsballen die met mij in de coupé zaten, maar schijnbaar wel voor de mannen in de Bijlmer en vast ook wel voor de mannen in het café in de Jordaan waar ze nu naar op weg waren.

Hun onverwachte populariteit bij de mannen had hen overmoedig gemaakt. Grote verhalen en breedlachende monden. Ze hadden er zin in, in deze wilde nacht, die nog lang niet voorbij was en die ‘alléhop!’ eigenlijk nog moest beginnen. Ze zouden Amsterdam onveilig gaan maken, ze zouden de meiden van de Randstad een poepie laten ruiken.

Even leek het erop dat ze hardop hun lijflied zouden gaan zingen, maar de afkeurende blikken van de andere passagiers, riep hen al na twee noten tot de orde. Dan maar de verveling verdrijven door op het toilet make-up bij te werken. Twee van de vijf stonden op en liepen naar het halletje achter mij, waar vandaan al snel boze stemmen opklonken en een hoge gil te horen was. De drie achterblijvers rekten hun nekken om te zien wat er aan de hand was. Niemand stond op om een kijkje te nemen.

Bedeesd kwamen de twee feestgangers terug in de coupé. Iemand had hen de toegang tot de wc versperd. Iemand had hard op de wand geslagen en zijn gouden tand ontbloot. Iemand had bloed gezien en misschien wel een mes. Iemand vond het ineens niet meer zo’n goed idee om ’s nachts door Amsterdam te dwalen. Iemand meende dat er overal gekken rondliepen.

De Limburgers staarden een minuut stil voor zich uit en redeneerden toen als volgt: ze hadden al vanaf vanmiddag vier uur gefeest. Ze waren eigenlijk wel moe. En morgen wilden ze nog naar het Waterlooplein. Ze konden het beste een taxi naar het hotel nemen en gaan slapen.

De vrouwen knikten elkaar eensgezind toe, deden hun lichtgevende kettingen af en hesen hun topjes op, zodat de decolletés verdwenen.

Het was het droevige einde van een wilde, wilde nacht.

Aanstaande dinsdag 27 mei mag ik bij de VPRO twee uur lang, van 12.00 tot 14.00, mijn eigen muziek draaien en word ik ondertussen aan de tand gevoeld over mijn leven en werk.

Cantina: een grenzeloos muzikaal lunchpauzeprogramma met iedere werkdag een nieuwe gast.
Presentatie: Gijs Groenteman.

Achteraf hier te beluisteren: http://www.vpro.nl/programma/cantina/

Daar sta je dan, op je hakjes, te midden van schrijvers, journalisten en muzikanten. Je herkent gezichten, maar je weet niet meer welke namen daarbij horen en de mensen die je kent van foto’s op een achterflap, kennen jou niet. Naast je staat de enige aanwezige schrijfster die je een vriendin durft te noemen en ook al kunnen jullie doorgaans diepgaande gesprekken voeren over het schrijven, het leven en de liefde, nu kijken jullie elkaar schaapachtig aan en maken af en toe een volslagen overbodige opmerking zoals ‘Wat is het druk hè!’ en ‘Staan we hier straks niet in de weg?’ Intelligentie en creativiteit sterven onder de zenuwen – zenuwen waarvoor? Je hoeft niet eens te spreken. Het is armzalige verlegenheid waar jij last van hebt.
Het eerste glaasje wijn helpt en je spreekt jezelf moed in. Het was de bedoeling dat je je bij binnenkomst al aan de redactie zou voorstellen, maar omdat ze in gesprek waren en jij je nogal bekeken voelde, liep je snel en zwijgend de zaal in. Maar straks, ga je op hen af – ze moeten weten dat je er bent. Want wees eerlijk, zo vaak kom je niet op presentaties en een schrijver moet soms als een verkoper de deuren afgaan om zijn waren aan te prijzen.
Er wordt goede muziek gespeeld en er wordt mooi gezongen, een welkome afleiding die alle aanwezigen ontspant. Daarna val je met je neus in de boter, want plots zie je drie schrijvers staan die je redelijk goed kent en die je ook nog eens (op de wang) durft te zoenen. Maar eerlijk is eerlijk, zij staan er ook nogal onhandig bij en het blijft zoeken naar een onderwerp.
Gelukkig begint daarna de muziek weer en ben je drie wijntjes verder. Je schudt her en der een hand, maar je blijft vooral loeren, todat de eerste gasten alweer naar huis gaan. Het wordt tijd dat je in actie komt, want je weet heel goed dat als je daar gewoon blijft staan, met dat kleine clubje auteurs dat je wel kent en met wie het best gezellig is geworden, je jezelf vanavond voor de kop slaat. Binnen een half uur heb je je aan vier mensen voorgesteld en sta je zomaar oog in oog met twee wat bekendere schrijfsters. Voor de een heb je respect, wat je nogal onhandig duidelijk maakt door wat vage complimenten te maken over haar laatste roman. Over de ander heb je nog geen oordeel, al voel je je door haar niet helemaal serieus genomen, want je bent in haar ogen vooral jong, bedreigend misschien - een dreiging die zich uit in grapjes over dat zij (die twee wat bekendere schrijfsters) oude dames zouden zijn, terwijl jij alleen denkt ‘ik wou dat ik eindelijk eens als vrouw en niet meer als meisje werd gezien’ (maar die gedachte neem je een minuut later al weer terug, want op een dag word je vanzelf veertig, dus je kunt maar beter van je jeugd genieten).
Je kijkt nog eens om je heen, laat je introduceren bij een redacteur van een interessant tijdschrift, die geen redacteur meer blijkt te zijn, en doet op de valreep nog een voorstel voor een artikel bij een andere redacteur van een ander interessant tijdschrift. Tevreden verlaat je de presentatie, maar onderweg naar huis constateer je droevig dat schrijvers toch maar eenzame mensen zijn.

Alles heeft voordelen en nadelen.
Niets is zwart-wit.
Ik leg alleen vaker de nadruk op voordelen, dan op nadelen.
Want ik ben een optimist.
Een optimist die gelooft dat als de zon eenmaal schijnt, hij ook altijd zal blijven schijnen.

Het nadeel van mijn optimisme is dat ik met een koffer vol zomerrokjes en zonder jas in Amsterdam aankom, terwijl het nu buiten stormt.
Het voordeel van mijn optimisme is …

De presentatie is morgen, maar hij ligt nu al in de winkel:

Nummer 10 van het enige echte rock-’n-rolltijdschrift van Nederland gaat over het beslissende album volgens 100 en enige schrijvers. In maximaal 1000 woorden vertellen dichters, schrijvers, columnisten, muzikanten, filosofen en critici welk album zo belangrijk is in hun leven dat ze er een levenslange verbanning naar een onbewoond eiland mee zouden doorstaan.

Mijn bijdrage gaat over Figure 8 van Elliott Smith

Vandaag gelanceerd: de nieuwe website van de Nederlandse Cloudmachine.

http://www.cloudmachine.nl

Een band die je aan Radiohead of Coldplay doet denken en die toch een heel eigen geluid heeft. (Drie nummers zijn op de site te beluisteren) Aan hun nieuwe album, dat in 2008 zal verschijnen, wordt gewerkt.

Een prachtig album is zojuist geboren (maar nog niet op de markt gebracht): Lights by Mila.

Als je wilt weten wat D. in oktober in L.A. heeft uitgespookt, surf dan naar Mila’s website die een restyle heeft gekregen van Dutch Girl Design en luister bij Music, naar een paar pop/bossa nova titels.

http://www.mila.com.fr/

Lights is ready to travel the world.

Trouwen in Frankrijk is geen optie. De papieren en bewijzen die je voor deze formaliteit in dit land nodig hebt, zijn niet aan te slepen.
Trouwen in Nederland is mogelijk, maar voor mij niet zo opwindend.
Trouwen in de Verenigde Staten – een idee voor als we echt niets beters kunnen verzinnen.
Wat bleef over? Zuid of Oost Europa, Azië, Noord-Afrika…Als je vrij bent om te trouwen waar je maar wilt, is het veld aan mogelijkheden groot. Te groot. En daarom besloten we maar gewoon te trouwen in een land dat we goed kennen, waar we van de cultuur en de keuken houden en waar we in de zomer van 2000 onze eerste beslissende vakantie samen hebben doorgebracht. Het eerste besluit in een lange reeks is genomen: wij trouwen in Italië.
Of het Toscane, Umbria of de Amalfi kust wordt, weten we nog niet, we gaan eerst maar eens een paar wedding planners aan de tand voelen.

Sommigen zeggen dat schrijvers buiten de maatschappij staan en in ivoren torens ingewikkelde boeken construeren. Ik begrijp dat verwijt nooit zo goed, alsof schrijvers niet ook gewoon boodschappen halen, stembiljetten invullen en oud papier verzamelen. Wij staan niet buiten de maatschappij, we staan er alleen niet méér in dan niet-schrijvers, terwijl dat wel van ons verwacht wordt.
Maar vandaag was een teken aan de wand.

Aan de keukentafel maakte ik een lange lijst van benodigdheden. Ik houd van efficiëntie, dus als ik de deur uitga om bij winkel A iets te kopen, controleer ik altijd of ik niet ook iets van de nabijgelegen winkel B nodig heb. Met een lijst die mij langs drogist, reformwinkel, groentenboer en bakker zou brengen, ging ik de deur uit. Ik was enigszins verbaasd te merken dat de drogist gesloten was, maar omdat winkels in Frankrijk wel vaker om voor mij ondoorgrondelijke redenen gesloten zijn, vond ik het nog niet verdacht. Dat werd anders toen ik op de drukke winkelstraat kwam, waar alle winkels gesloten bleken te zijn. Welke nationale Franse feestdag was ik nu weer vergeten? Thuis keek ik in mijn agenda, die in Zweden is gemaakt, waar feestdagen blijkbaar niet belangrijk genoeg zijn om te worden vernoemd, want 1 mei was een maagdelijk witte pagina. Internet gaf me uiteindelijk het antwoord.
Ik geloof niet dat het me ooit eerder is overkomen dat ik Hemelvaart (en De dag van de Arbeid) ben vergeten, maar zo lang Kerstmis niet onopgemerkt aan me voorbij gaat, houd ik hoop.