Op nieuwjaarsdag rond een uur of twee in de morgen stelde D mij de Grote Vraag en ik zei ‘ja’. En daarmee was de eerste stap gezet.
In januari stelden we familie en vrienden op de hoogte en meteen werd ons gevraagd: wanneer, waar en hoe? Tja. We hadden geen idee en wisten ook niet welke ideeën we daarover zouden moeten hebben. Gesprekken over het huwelijk werden daarom drie maanden lang uitgesteld. Schrijven en produceren was belangrijker voor ons en mijn klopjacht op mijn allergieën ging voor.
Maar nu is het eind april en als we in september willen trouwen, schijnen we te moeten beginnen met de organisatie. Het kost tijd om alle papieren te verzamelen en stadhuizen raken volgeboekt.
Ik heb nooit van een bruiloft gedroomd en heb er ook nooit over nagedacht, en nu ik dat wel doe, merk ik dat ik niet zo van bruiloften houd. Ik wil graag getrouwd zijn, maar dat trouwen zelf hoeft voor mij niet. Ik wil geen taart, geen witte jurk, geen corsages. Geen damasten tafellakens, roze stoelkussens of bruidsuikers. Ik wil geen receptie waarbij mensen in de rij moeten staan om onze handen te kunnen schudden en ik wil al helemaal geen huwelijkscadeaulijst bij de bijenkorf. En D. wil al die zaken evenmin.
Na het bekijken van twintig huwelijkssites sla ik murw geslagen mijn laptop dicht. Ik zie maar twee oplossingen: we boeken een retourtje Bora Bora en komen getrouwd terug of we gaan een wedding planner in de arm nemen.

Je bent een man en je vrouw is zwanger van jullie eerste kind. Jij wilt niet weten of het een jongetje of een meisje is en daarom zoeken jullie twee prachtige originele namen uit die ook nog eens bij elkaar passen. Op de dag van de geboorte blijkt dat jullie een zoon hebben gekregen en jullie noemen hem Tristan. De naam die jullie voor het meisje hebben bedacht wordt netjes in papier verpakt en gaat de kast in. Je weet maar nooit wie er op een dag nog meer geboren zal worden.
Maar dan schrijft een Nederlandse schrijver in een vlaag van inspiratie een dikke roman over een tienermeisje en haar vader. De naam van het tienermeisje wordt de titel van het boek en de roman wint twee belangrijke literaire prijzen en staat overal in bestsellerlijsten. De naam die eerst zo origineel was, staat nu dagelijks in de krant en alleen mensen die nooit in boekwinkels komen, kennen hem niet.
Een jaar later verwacht je vrouw haar tweede kind. En weer wil jij niet weten of het een jongetje of een meisje is. Jullie verzinnen een nieuwe naam voor het geval het een zoon wordt en halen de meisjesnaam uit de kast voor het geval het een meisje is. Jullie denken er niet aan een andere naam te verzinnen. Waarom zouden jullie? Alleen omdat een of andere schrijver er zo nodig mee aan de haal moest gaan? Jullie waren eerst, dus jullie houden de naam. Op 21 april 2008 wordt jullie dochter geboren en jullie noemen haar Tirza.

Ik ben blij dat ik zo’n koppige broer en schoonzus heb, want wie wil er nu geen nichtje hebben dat Tirza heet?

PS Reageren is alleen mogelijk op recente berichten. Een paar dagen na publicatie gaat de brievenbus op slot.

Het manuscript ligt bij mijn agente, die het deze week gaat lezen. Eindelijk mag ik weer aan andere projecten werken. Zoals een kort verhaal voor Deus Ex Machina. Een kort verhaal voor ik weet nog niet wie. Een scenario voor een korte film. Ik heb een stuk of honderd documenten op mijn computer staan met ideeën voor allerlei genres. Soms zijn het woordcombinaties of een openingszin, soms zijn het lange fragmenten of juist alleen een slecht geschreven samenvatting van wat ooit een briljant werk moet worden. Ik kan er bijna geen wijs meer uit en daarom ga ik deze week mijn eigen ideeënbibliotheek aanleggen – alles categoriseren op basis van genre en thema. En daarna, daarna zal ik alle ideeën nog eens kritisch doornemen om te beslissen waar mijn vierde roman over zal gaan.

Vandaag op Club Propaganda - mijn antwoorden op de Veel Gestelde Vragen.

en kijk naar de trailer voor Fasten Your Seat Belt, gemaakt door Ramon Stoppelenburg.

Hoe serieus, humoristisch, wereldvreemd, verlegen of enthousiast kun je zijn (of lijken)? Deze schrijvers laten het zien. Helaas kon de regisseur niet even op en neer naar Parijs komen, dus ik ben niet gefilmd, maar ik ben nu wel heel benieuwd, hoe ik het er vanaf gebracht zou hebben. Wijsneuzerig ben ik bang of hautain - want mijn onzekerheid schijnt op anderen over te komen als arrogantie. En of ik van vliegen houd? Nee, maar ik houd wel van de tijd die ik in zo’n vliegtuig heb om een verhalenbundel van a tot z te lezen.

Je hebt er zeker wel naar uitgekeken?
Zeker weten.
Wat ga je doen?
Schrijven.
Ga je niemand uitnodigen voor ’s avonds, om samen te eten?
Nee.
Of voor ’s morgens om koffie te drinken?
Nee.
Mag ik je wel bellen?
Ja hoor.
Dat klinkt niet erg overtuigd.
Sorry.
Je gaat me zeker ook niet missen?
Nee.
Weet je, ik vind schrijvers best wel asociaal.
We zijn Einzelgängers.
Wat?
Dan moet je maar Duits leren.
Nu doe je ook nog cynisch.
Ach lieve schat, zelfs als ik cynisch zou willen zijn, zou ik het niet kunnen.
Dat klopt.

—

Ik zal jou wel missen.
Ja ja.
Ben je straks dan wel blij als ik weer terug ben?
Waarschijnlijk wel.
Waarschijnlijk wel?
Ja, waarschijnlijk wel. Dat kan ik nu toch nog niet zeker weten?
Ik wil helemaal niet weg.
—
Misschien kan ik nog afzeggen.
—
Ik blijf liever hier bij jou.
—
Dan kunnen we samen…

En toen manoeuvreerde ik mijn verloofde de deur uit. Preproductie in Duitsland. Drie dagen alleen. Hoera!

Het zou de titel van een absurd verhaal kunnen zijn: schrijver allergisch voor notitieboekje. Maar het is de waarheid. Het verbannen van mijn leren jas heeft een belangrijke agressor uit mijn leven verwijderd, maar ik bleef plekjes op mijn polsen houden. Hoe stom kun je zijn, vraag ik me wel eens af – pas na een week had ik door, dat mijn geliefde moleskin bedekt is met zwart leer. Een schrijver die allergisch is voor haar eigen opschrijfboekje. Het moet niet gekker worden bij ons thuis. D is als muzikant en producer namelijk al twee maanden doof aan een oor. Het is alsof we in Hollywood Ending zijn beland. Life is stranger than fiction. Wat wil het universum ons vertellen?