Mijn derde roman ligt uitgeprint naast me. Met anderhalve regelafstand zijn het precies 125 A-viertjes en de statistieken tellen 55.000 woorden. Deze week ga ik ze allemaal nog eens lezen en daarna stuur ik ze naar mijn agent. De titel van mijn roman staat al zes maanden vast, maar ik wil eerst een contract getekend hebben voordat ik hem verklap, want ik vermoed dat het een gewilde titel is, die mij door naïviteit zomaar ontnomen zou kunnen worden.
Zodra het boek bij mijn agent ligt, komt de volgende moeilijke klus: een synopsis schrijven, de vraag beantwoorden waarover dit boek nu precies gaat. Een meelezer heeft het eerder mooi uitgedrukt ‘Er broeit van alles beneden de oppervlakte’, en dat klopt, maar maak daar eens een verkooppraatje van.

Kun je allergisch zijn voor leer? Met die vraag begon een nieuwe zoektocht. Toen het zaterdag opnieuw regende en ik mijn leren jack aantrok, viel het me ineens op. Daar waar mijn mouwen mijn handen raken: eczeem. Daar waar mijn kraag mijn nek raakt: eczeem. Dat ik dat niet eerder heb opgemerkt! D dacht dat als ik allergisch was voor huisdierenhaar, ik ook allergisch kon zijn voor leer. Ik nam het zekere voor het onzekere en liep die dag in mijn IJslandse polyester parka, een jas die me in de Paassneeuwstorm goed warm heeft gehouden en die ik ook in Amsterdam een maand droeg.
Weer thuis begon het googelen. Een allergie voor leer bestaat niet, maar…. een allergie voor leer dat is bewerkt met chromaat wel. En ik was eerder gediagnosticeerd met een allergie voor chromaat. Mijn jaren veertig leren jas is met nu niet meer toegestane hoeveelheden chromaat bewerkt en heeft mijn huid waarschijnlijk al zes jaar lang geïrriteerd. En omdat het afgelopen maand steeds regende, droeg ik steeds dat jack en werd mijn nek roder en roder.
Al het leer in mijn kast heb ik voorlopig achter slot en grendel gezet. Maar de rest van mijn garderobe is ook verdacht. Misschien heb ik niet alleen een voedselallergie, maar ben ik ook overgevoelig voor wat fabrikanten in hun kleding stoppen. Mensen met een contactallergie voor chromaat, schijnen namelijk ook gevoelig te zijn voor formaldehyde en verfstoffen. Parfums in cosmetica en wasmiddelen vermijd ik al jaren, maar nu blijkt dat felgekleurde T-shirtjes van de Hennes misschien wel de boosdoeners zijn. De symptomen: symmetrische vlekken, op plaatsen waar druk wordt uitgeoefend en waar er wrijving is. Ik bekeek mijn lichaam nog eens. Een rood vlekje voor op mijn linkerschouder. En eentje voor op mijn rechterschouder. Een ruw plekje op mijn linker schouderblad. En een op mijn rechter. Symmetrisch.
D. trok meteen de conclusie dat ik de rest van mijn leven het beste naakt in huis kan lopen, maar omdat ik dit wat exhibitionistisch vind, zoek ik naar een andere oplossing. Wordt vervolgd.

Ik sta er niet vaak bij stil dat mijn leven nogal anders is dan dat van anderen.
Omdat ik geen auto bezit.
Omdat ik geen auto rijd.
Omdat ik geen rijbewijs heb.
En omdat ik nog nooit, echt nooit, in de file heb gestaan.

Maar daar stond ik vanmorgen wel bij stil, toen ik las dat er 888 2100 km file (zie comment) in Nederland stond vanwege de Paassneeuw.

Gist zit in hechtenis. Evenals suiker en alcohol en andere schurken waar gist op leeft. Maar de zoektocht is nog niet voorbij. Want verklaar maar eens waarom ik in Amsterdam een fles rode wijn soldaat kon maken en ik in Parijs jeukende vlekken krijg van één glaasje. Er is gesuggereerd: luchtkwaliteit. Een mogelijkheid, maar ik heb de vlekken ook op mijn rug, die toch niet al te vaak in aanraking komt met de Parijse smog. Er is ook gesuggereerd: de kwaliteit van het Franse water. Ik was mijn gezicht nooit met water, maar ik drink wel thee, gemaakt van dat water, en eet rijst gekookt in dat water, terwijl ik het water uit de kraan met zijn chloorsmaak niet wegkrijg. Het water is dus ook een mogelijkheid. Vanaf nu kook ik met bronwater.
Maar gisteren ging D nog eens alle testresultaten na.
- Je bent allergisch voor metalen. Chroom, nikkel, kobalt. Ben je misschien ook allergisch voor aluminium?
Ik zoek op google – een allergie voor aluminium bestaat en kan eczeem tot gevolg hebben.
- Waar kookte je in, in Amsterdam?
- Pannen van emaille. En een wok. Met antiaanbaklaag.
- Wij koken hier in Calphalon. Dat is aluminium.
Na een uurtje online research blijkt dat het koken van veel zurige groenten de beschermlaag van een Calphalon pan kan aantasten en aluminium deeltjes daardoor in het eten terecht kunnen komen. Oeps. D is een meesterchef in zelfgemaakte tomatensaus. Ik heb dus een nieuwe verdachte: aluminium.
Vandaag eet ik niets wat in aanraking is gekomen met een metaal. Ik leef op appels, noten, bruine rijst en broccoli. Ik moet en zal dat allergiemonster vinden. En achter de tralies zetten.

Nee. Ik ga niets over Claus schrijven. Wat kan ik toevoegen aan wat Mulder en Zeeman in NRC en Volkskrant schrijven? Goed dan, een persoonlijke anekdote. Een van de allereerste boeken uit de Nederlandstalige literatuur die ik las, was een roman van Claus. Twaalf was ik. Ik had advies gevraagd aan mijn leraar Nederlands en hij zei dat ik maar met Claus moest beginnen, want het zou me een leven kosten om alles te lezen wat die man had geproduceerd. Ik keek in mijn moeders boekenkast en daar stond een boek met een groene kaft: Het jaar van de Kreeft. Dat las ik en ik vond het vreselijk. Daarna vroeg ik advies aan een bibliothecaris en die gaf mij een Wolkers mee naar huis. Ook dat boek sloeg ik vol afschuw dicht. Ging Nederlandse literatuur alleen maar over sex? Ten slotte vroeg ik een klasgenoot om raad, maar ik durfde er niet bij te zeggen wat mij aan die andere romans gestoord had. Hij gaf mij een Cremers.
Pas vele jaren later durfde ik weer een boek van Claus ter hand te nemen. Hij is nooit mijn favoriete schrijver geworden, maar mijn waardering voor hem is gelukkig wel gegroeid.

Er is een verdachte bijgekomen.
Hoewel de criminelen vis, schelpdieren, parfum en chemicaliën achter slot en grendel zitten (de uitslag van de allergoloog bewees dat ik inderdaad overgevoelig voor ze ben), blijft mijn huid aangevallen worden door een onbekende agressor. Ik heb daarop tarwe aan een verhoor onderworpen en daarna zuivel en ten slotte histaminen. Histaminen zitten in vrijwel alle voedingswaren, dus dat was leuk. Ik kon alleen nog glutenvrij brood eten en salades (zonder spinazie en tomaat) en bruine rijst. Maar, nee, de histaminen waren niet schuldig, want mijn nek bleef rood, of eerder: hij werd steeds roder.
De detective in mij ging in gedachten weer terug naar Amsterdam. Was er niet nog een regeltje waar mijn dieet aan moest voldoen? En toen herinnerde ik mij het advies van iemand om tijdens een detox geen producten met gist te eten. Ik liet brood, azijn, sojasaus en champignons liggen – alles wat ik afgelopen weekend juist in grote hoeveelheden heb gegeten, want in die producten zitten geen histaminen. Hoofdverdachte is dus gist, zeker nu mijn moeder heeft bekend dat zij vroeger ook overgevoelig was voor fungi. De vraag is alleen: levende of dode gist? Als ik ook allergisch ben voor gistresidu, dan zou ik van de rode wijn moeten afblijven, maar daar dronk ik in Amsterdam juist liters van. Het mysterie is nog niet opgelost.

Noem het gerust een obsessie. Twee keer per week zie ik een arts, dagelijks zoek ik een paar uur naar informatie op het web en vrijwel ieder moment leg ik mijn eet- en gedragspatronen onder de loep.
Toen ik in januari in Amsterdam verbleef, was ik voor het eerst in zeven jaar eczeemvrij. Zodra ik terug in Parijs kwam, begon mijn huid weer op te spelen. En omdat ik dacht dat mijn huid was opgeklaard vanwege mijn detox- en vegan dieet, besloot ik dat dieet weer te volgen, met het verschil dat ik wel vis bleef eten, want vis is gezond. Maar het eczeem bleef.
Omdat ik in mijn leven al vier dermatologen heb gekend, die mij crèmes hebben voorgeschreven die mij niet hebben genezen, besloot ik dit keer naar een allergoloog te gaan. Ik moet weten wat mijn eczeem veroorzaakt en ik dacht: zij neemt bloed af, voert wat testen uit en geeft mij de uitslag. Maar nee. Het is hard werken, met plakkertjes op mijn rug die 48 moeten blijven zitten en prikjes in mijn arm, die bulten opleveren of alleen rood worden. Het resultaat tot nu toe: ik heb een voedselallergie voor alle soorten vis en schelpdieren en ben verder allergisch voor metalen (nikkel, chroom, kobalt), huismijt, huisdieren, parfums en allerhande chemicaliën.
Ik hield op vis te eten, maar het eczeem bleef. Toen begon de detective in mij na te denken en zij bedacht dit: in Amsterdam woonde ik in een biologisch huis met biologische zeep, biologisch afwasmiddel, biologische wc-reiniger, biologische shampoo etc. Gisteren heb ik dus alle geparfumeerde boosdoeners in de keuken en badkamer verzameld en aan de buurvrouw gegeven en vandaag is mijn eerste dag in een chemicaliënarm huis. Ik hoop dat het helpt.

Vanavond zijn al mijn schrijversvrienden en –bekenden op het boekenbal. En daar doen ze niet geheimzinnig over. Kijk maar hier, hier, hier en hier.
Ik zou stoer kunnen verkondigen, dat als ik in Amsterdam had gewoond, men mij met geen stok naar dat bal had gekregen, maar omdat me dat ongeloofwaardig lijkt, aangezien ik best van schrijversfeestjes houd, zeker als er gratis champagne wordt geschonken, besluit ik eerlijk te zijn: soms is het jammer dat ik in Parijs woon.
Heb het vooral gezellig met elkaar, lieve collega’s.

Gelukkig blijf ik vanavond niet thuis en heb ik een ander feestje om naar toe te gaan. Een feestje waar niemand in het zilver is gekleed, maar waar eveneens veel champagne geschonken zal worden. De avond is bedoeld om het einde van een album te vieren. Zangeres, gitarist, liedjesschrijvers, documentaireregisseur, producent en webdesigner komen samen om te luisteren naar het eindproduct en om op het commercieel succesvolle vervolg te proosten.

Volgens mij begint mijn bloggende zelf wakker te geworden. Maar laat ik nog afwachten wat er de rest van de maand gebeurt. Ik heb al een paar keer te vroeg gejuicht en alternatieve concepten aangedragen die binnen enkele afleveringen waren opgedroogd. Ik moet sceptisch blijven, maar wat me hoop geeft: mijn roman is stiekem heel erg goed aan het worden. (Sinds vandenb het taboe heeft doorbroken, kunnen schrijvers weer trots op hun werk zijn en kan de (valse) bescheidenheid de la in). De hoofdstukken liggen uitgeprint naast me, met een paar minieme potloodstrepen erop. Ik denk dat er nog één versie nodig is, voordat ik mijn boek uit handen durf te geven. Dat zeg ik al sinds januari, maar dat toont eens te meer dat een schrijver niet bepaalt wanneer een roman af is – het is de roman die dat bepaalt. En voor het eerst fluistert mijn roman dat hij klaar is. Nou ja fluistert… steeds als ik het document open, hoor ik: ‘Zet die laatste punt, klein schrijvertje, en ga aan de kant, ik wil gelezen worden!’
Het is duidelijk: ik heb er niets meer over te zeggen.

In mei zal TM Publishers een door Ramon Stoppelenburg samengestelde verhalenbundel publiceren met de titel Fasten your seat belt en… de bundel opent met een verhaal van mij! Een hele eer.

Dit is de volledige lijst met auteursnamen en verhaaltitels:

1. Claire Polders - Het allerliefste hoofd
2. Arjen Lubach - Tygomir Scholtz
3. Stéphanie de Geus - Vlucht
4. Roeland van Zeijst - Sterrenstof
5. Esther Donkers - Lenny
6. Judith Visser - Voor het donker thuis
7. Murat Isik - De vlucht naar de dodentuin
8. Jowi Schmitz - Liefde in de lucht
9. Richard Osinga - De vlucht
10. Siska Mulder - Zakenreis
11. Wim Schluter - Mis
12. Susan Smit - De dromer en de vlieger
13. Ricus van de Coevering - Auditie
14. Bianca Boer - Het panoramaterras
15. Jan van Mersbergen - Naar Melbourne
16. Aliefka Bijlsma - Genadeloos
17. Niels Carels - Brief aan mijn redactrice
18. Menno Nicolai - De terugreis
19. Mark Verver - Landen
20. Maaike Schutten - Looza perensap

Nieuws over de bundel zal later hier te vinden zijn: www.fastenyourseatbelt.nl

‘Als je niet opstaat, zal de wereld eindigen.’ (Haruki Murakami, Hardboiled Wonderland en het einde van de wereld , 1985)

In een futuristische wereld die op de onze lijkt, draait alles om informatie. Wie heeft het, wie wil het en wie probeert het te stelen? Wetenschappers hebben diverse methoden verzonnen om informatie te beveiligen, maar er is geen code die niet gekraakt kan worden. Daarom vinden er proeven plaats met het brein van mensen: is het mogelijk mensen onbewust iets te leren dat alleen door de eigenaren van de informatie weer opgeroepen kan worden?
Een jonge man is proefkonijn en wordt in een laboratorium voorbereid op het verwerken van uiterst geheime gegevens. Zonder dat hij er weet van heeft, wordt zijn brein geprogrammeerd. Naast een onderbewuste en een bewuste krijgt deze man een derde bewustzijnsvorm waarin hij kan schuilen als gevoelige informatie beschermd moet worden. Maar er gaat iets mis en hij wordt op de hoogte gebracht van het experiment. Als hij niet direct opstaat en meewerkt, zal hij in dat derde bewustzijn verdwijnen en zal de wereld zoals hij die kent ophouden te bestaan.