Wie voor het eerst Zweeds hoort, kan in de lach schieten. Het klinkt als een brabbeltaaltje met een bizar metrum en het kent klanken die je in een Afrikaanse taal zou verwachten. Wie (als Nederlander met een beetje kennis van het Duits) voor het eerst Zweeds leest, begrijpt bijna alles. Tenminste, als je de woorden hardop voorleest, want van de spelling is weinig te maken. Zie dit bord:

Stockholm is een stad gebouwd op eilanden en dus zie je bijna overal water.

Er is een oud stadscentrum waar gekleurde huizen staan,

waar het Nobel Museum is gebouwd,

en waar interessante telefooncabines te vinden zijn.

Op een ander eiland staan minimaal drie musea. Het Noordse Museum

Het Vasa Museum, waar een schip uit de 17e eeuw wordt tentoongesteld

En Skansen, het openlucht museum, waar je oude gebouwen uit Zweden kunt bekijken. Hieronder een boerderij, een klokketoren en twee huizen.

Ik loop achter. Op alles. Ik heb nog niets geschreven over Stockholm, terwijl ik al weer twee dagen in Malibu ben en over verbrande heuvelruggen uitkijk. Ik wilde mijn derde roman eind september bij mijn agente inleveren, maar ik moet het einde nog schrijven en wil mijn werk daarna nog zeker twee maal van begin tot eind lezen. Twee websites moeten begin november online staan, terwijl het echte werk aan die projecten net is begonnen. Een kort verhaal dat ik in een middag zou moeten kunnen afronden, blijft onafgemaakt liggen.
En toch maak ik me geen zorgen. Geen stress, geen zelfkritiek, geen slapeloze nachten. Want ieder dag lever ik goed werk af. Ik zit weer eens, zoals ze dat hier noemen, in een creative bubble en het is heerlijk!

Met trots presenteert Dutch Girl Design de

Daniel Presley Jukebox:

http://www.danielpresley.com/html/sound.htm

Wie in Parijs gasten heeft, zoekt toeristische attracties op. Vandaar dat ik (al weer een week geleden) na een zesgangen maaltijd een nachtelijk uitstapje naar de Eiffeltoren voorstelde. De Zweden, die de toren de hele dag vanaf een afstand bewonderd hadden, gingen erop in en vanaf de Dôme des Invalides liepen wij naar de tweede dame van Parijs (De eerste dame blijft voor mij de Notre Dame). Hoe mooi kan het toeval zijn! Juist op het moment dat wij besloten richting de Eiffeltoren te lopen, bevindt de maan zich in het midden van de toren!

Of, wacht eens, is dat de maan wel? De maan is toch niet ovaal? En hoewel we de toren naderen, blijft de maan stug in het midden hangen.

Pas als we niet meer dan 100 meter verwijderd zijn, zien we wat die witte bal werkelijk is: een gigantische ballon in de vorm van een rugbybal. Een week later wordt Frankrijk door Engeland uit de Worldcup gestoten. Maar de ballon hangt er nog. (En wat die 6 cent er mee te maken heeft, mag je zelf invullen)

Hugo Verdaasdonk is overleden

De eerste keer dat ik hem zag: september 1994 - een propedeuse college. De professor in zijn leren lapjesjas met lange haren. Het was ‘liefde’ op het eerste gezicht. De laatste keer dat ik hem zag: oktober 2006 - mijn boekpresentatie. De vrolijke literator met een glas wijn in zijn hand. Daar tussen liggen tientallen dierbare herinneringen. Literaire avonden waarop hij me voorstelde aan Hugo Claus en ik – als advocaat van de duivel - de romans van Isabelle Allende verdedigde. Middagen in zijn overvolle werkkamer en vele colleges. En hij was de eerste die mijn debuut las en me een lange e-mail schreef vol adviezen. Ik mocht hem geen meneer noemen, alleen Hugo en ik moest hem tutoyeren. De scène in De verdwijning van Eva Zomers, waar Marga het u-zeggen niet kan laten, heb ik minstens drie keer met hem opgevoerd. Ik zal hem missen.

Een blauwe hemel alleen was niet voldoende: ook in januari kun je heldere dagen hebben. Maar er waren meer tekenen. De temperatuur. Op mijn plaats op het terras in de zon moest ik mijn jasje uitdoen om te voorkomen dat ik natte plekken onder mijn oksel zou krijgen. Mijn buren hadden hun armen al eerder ontbloot en er zaten zelfs meisjes die hun legging die morgen niet hadden aangetrokken en vol goede moed met blote benen van huis waren gegaan. En er waren zonnebrillen, van die hele grote die dit seizoen in de mode waren. De vogeltjes floten, er klonk gelach. Zowel links als rechts van mij werd ijs besteld. En juist op het moment dat ik zeker wist dat het zomer was, viel er een rood herfstblad in mijn salade.

In het internationale filmfestival dat bij ons nog steeds plaatsvindt, zijn we inmiddels beland bij de Poolse regisseurs waaronder Kieslowski. Na de Decaloog en zijn trilogie Blue, Blanc et Rouge, zagen wij gisteren La Double Vie de Veronique. Ik had deze film tien jaar geleden al gezien, maar heb hem nu met andere ogen kunnen bekijken. Wat een meesterwerk. De kleuren, de symbolen en de details. En wat een interessante theorie die erachter steekt: wij bestaan in meervoud. Het werd me ook duidelijk waar veel ideeën uit de door mij gewaardeerde film Le fabuleux destin d’Amelie Poulain vandaan komen.
Na afloop een interview met de maker bekeken. Kieslowski is een bescheiden, intelligente en verlichte man. Zijn belangrijkste boodschap voor mij: wie kunst wil maken, die buiten de grenzen van eigen land en cultuur begrepen wordt en overal weerklank vindt, moet origineel durven zijn en zich niet verschuilen achter maskers. Wie universeel wil zijn, moet diep in zichzelf graven en de eigen zwakheden uitbuiten. Ieder verzonnen personage blijft steken in clichés. Alleen wat uit jezelf komt, is origineel. Met andere woorden: durf autobiografisch te schrijven en durf anderen te tonen wat niemand kan zien, maar wat in jouw hoofd leeft. Ik heb zijn advies ter harte genomen en heb gisteren een verhaal geschreven (waarschijnlijk voor de bundel ‘Allemaal de lucht in’ van samensteller Stoppelenburg) waar mijn neurotische zelf alle vrijheid krijgt. Het personage gedraagt zich als een idioot en is ronduit wreed in haar gedachten, maar het is wellicht het echtste personage dat ik ooit tot leven blies.

Soms komt er een week geen woord op papier. Of op het scherm. Of op deze site. Dit keer komt het onder andere hierdoor, hierdoor (update) en hierdoor (achter de schermen wordt gewerkt).

Ik beloof beterschap.