Nederlandse Borrel in Parijs.

“De vakantie zit er bijna weer op, terug aan het werk, en natuurlijk terug naar de maandelijkse borrel: graag zien we jullie op woensdag 5 September vanaf 20h weer bij Café Noir op 65, rue Montmartre in het 2e arrondissement van Parijs.

Deze keer krijgt de borrel een extra Nederlands tintje, want tijdens de borrel zal schrijfster Claire Polders aanwezig zijn om haar tweede roman De verdwijning van Eva Zomers te signeren. Zij zal ook een doosje boeken meenemen om te verkopen tegen de reguliere winkelprijs van 17 euro per stuk. Wie vragen heeft over de roman of over haar debuut De onfeilbare kan die gedurende de borrel aan haar stellen. “

Zie ook: Nederlanders in Fr

Soms denk ik wel eens, dat alle schrijvers precies hetzelfde te vertellen hebben en dat ze zich alleen onderscheiden met woorden, stijlen en verhalen. Dit las ik vandaag in Het leven is elders van Milan Kundera.

‘Was die fantastische verbeelding die je in het gedicht vastlegde, het resultaat van nadenken? In geen geval; ze viel je in; plotseling; onverwachts; jij bent niet de auteur van die verbeelding, maar eerder iemand in jou; iemand in jou die dicht. Deze dichter is de machtige stroom van het onbewuste die door iedereen vloeit; het is geen verdienste als deze stroom waarin iedereen gelijk is jou als instrument heeft gekozen.’

Sinds mijn verblijf in Praag herlees ik Kundera’s oeuvre in de volgorde waarop het is verschenen en als ik daar over een maand mee klaar ben, is Kafka aan een tweede ronde toe. Tenzij er voor die tijd een andere schrijver voor de deur staat, want ik heb zelden de luxe de boeken te kiezen die ik lees – net zoals verhalen naar mij toe komen wanneer ze geschreven willen worden, komen boeken naar mij toe met het verzoek gelezen te worden. En nee zeggen kan ik niet.

Santa Monica en downtown LA zijn als Belle en het Beest. Een zeebries versus smog, brede trottoirs versus files, een strand versus een vierbaans autoweg met stripmalls. Als we in de toekomst in LA moeten wonen, wordt het Santa Monica, een van de weinige locaties in California waar je je zonder auto niet verloren voelt. Met de fiets rijd je, over een op het strand aangelegd betonnen fietspad naar Malibu of Venice Beach en lopend kun je met gemak het hele stadje doorkruisen. En er is genoeg te zien en te doen; musea, galerijen, boetiekjes, cafés met terrassen. Met de bus of taxi naar Hollywood of Beverly Hills is lastiger en kost anderhalf uur, maar die wijken trekken me toch niet. Leuk om een keer doorheen te lopen, naar een stripclub te gaan en bij Kanters te lunchen, maar lang houd ik het er niet uit. Wie wil zijn tijd verdoen in een drukke stinkende stad als je een 20 mijl lang en een halve mijl breed strand hebt? Het water van de Stille Oceaan is koud, maar voor bikkels die de Noordzee kennen, is het te doen. En je kunt altijd een surfpak huren, want al zijn de golven hier niet zo hoog als in Hawaii, voor beginnende surfers is het water hier ideaal. De enige reden dat ik nog niet op het strand lig, is dat ze in het hotel bij het zwembad wifi hebben. Adios.

Als je zonder problemen aan boord van een Amerikaans vliegtuig wilt komen of zonder visa de Verenigde Staten in wilt, kun je beter niet de waarheid spreken. De waarheid is namelijk niet plausibel.
Dat ik half in Nederland woon en half in Frankrijk, kon nog net door de beugel, maar dat ik mijn Franse bankpas thuis had laten liggen (wat moet ik ermee in LA?) en geen visitekaartje had (wat moet ik ermee, als schrijver), maakte me hoogst verdacht. Toen ik ook nog eens bekende dat ik net uit Praag kwam, geen hotelreservering had, omdat de kosten door Universal Berlijn zouden worden voldaan en mijn bedrijf (DGD) de vliegreis had betaald, hoewel ik net verklaard had schrijver te zijn, kreeg mijn boardingpass een rode sticker die aan alle beveilingsbeambten vertelde dat ze alert moesten zijn en mij zo secuur mogelijk moesten controleren.
Ik werd twee maal gefouilleerd en moest me bijna ontkleden, want van bh’s van Marlies Dekkers, met allerlei ijzertjes en aanhangsels hadden ze nog nooit gehoord. Mijn schoenen werden met een watje afgenomen in de hoop een residu van explosieven te vinden en mijn apparatuur (computer, iPod, telefoon) moest aan en uit worden gezet. Mijn tas werd binnenstebuiten gekeerd en iedere gekleurde pil (groen=multi, wit=calcium, geel=E) moest ik verantwoorden. Tot slot werd ik nogmaals grondig verhoord over zaken die niets met de reis te maken hadden – was dit een test om te zien of ik loog?
Vliegen naar de VS is nooit prettig, veiligheidscontroles zijn altijd streng, maar deze keer sloeg alles. Zeker toen ik in Dallas met twee uur overstaptijd bijna mijn vlucht naar LA miste, omdat ik driemaal in de rij moest staan om paspoort, bagage die het land in kwam en bagage die opnieuw de lucht in ging te laten controleren. En het vervelendste moest nog komen.
In LA zou ik een half uur wachten op een andere vlucht waarin D. en Tarja zaten, maar dat half uur werd uiteindelijk drie-en-een-half. De controle was daar zo streng en de drukte zo groot, dat mensen die om 19.00 landden, om 20.30 pas door de douane kwamen. Maar om 21.00 waren de twee op wie ik wachtte er nog niet. Geen van de medewerkers kon, mocht of wilde mij informatie geven en er was geen telefoonreceptie in de aankomsthal, dus hen even bellen, ging ook al niet. Pas om 22.00, kwamen ze vrij. We hadden toen alle drie al 24 uur niet geslapen.
Tarja had, net als ik eerder die dag, de waarheid verteld: dat ze zangeres is en naar LA is gekomen om aanwezig te kunnen zijn tijdens het mixen van haar album. Ze namen haar apart. Of ze een werkvisum had. Nee, want ze ging hier niet werken. Nou, daar waren de douaniers het niet mee eens en ze dreigden haar terug naar Europa te sturen. D. werd op afstand gehouden en mocht haar op geen enkele manier te hulp schieten. Uiteindelijk lieten ze haar gaan en kreeg ze een officiële waarschuwing mee – de volgende keer dat zij naar de VS komt, zal ze het opnieuw moeilijk krijgen, want nu staat ze in het systeem.
In het vervolg ga ik in ieder geval weer liegen en zal ik zeggen dat ik via Parijs vloog omdat ‘dat handiger was’. Met dat verhaal laten ze me al jaren met rust. D. heeft ook zo’n verhaal, of eigenlijk is het een zin, die ervoor heeft gezorgd dat alle douaniers ter wereld hem een dandy vinden, want als ze vragen waarom hij het land in komt, zegt hij steevast: ‘I’m on holiday!’

De waarheid is grimmig en kan maar beter verborgen blijven.

Ik was net een dagje terug in Parijs, toen mijn huisje door de vriendelijke troepen van broer, schoonzus en kind werd bezet. Kinderwagen, slaaptent, luiers en flesjes. Mijn respect voor ouders groeit. Nee blijven zeggen en je geduld bewaren. Streng zijn zonder in de lach te schieten. Aandacht, aandacht, aandacht. Ik had continu schrikbeelden van afgehakte vingers (autoportier), bloedende voeten (gevallen mes) en een punkkapsel (stopcontact). Gelukkig vertrok mijn lieve neefje, met de prachtige literaire naam Tristan, geheel in tact uit de gevarenzone die mijn huis is.
Vandaag heb ik weer alle tijd me aan de inefficiëntie van jan en alleman te ergeren. Een recordlabel dat er maar niet in slaagt een formulier op tijd en aan de juiste persoon te faxen, een ander label dat er maar niet in slaagt een rekening te betalen, een pakketje dat na vier telefoontjes nog steeds niet bezorgd wil worden, een ander pakketje dat niet opgehaald kan worden wegens gebrekkige zomeropeningstijden, een ticket dat maar niet geboekt kan worden, omdat je op veel Franse reissites niet met een Nederlandse creditcard kunt betalen en je op een Nederlandse site wel tickets kunt bestellen, maar als het geen electronic tickets zijn, ze niet naar een adres buiten Nederland kunnen worden opgestuurd. Uiteindelijk komt alles altijd voor elkaar, maar wat in een paar minuten geregeld zou moeten kunnen worden, kost hier soms een halve dag. Nee, na zeven jaar ben ik er nog steeds niet aan gewend.
Straks een logé op het Gare du Nord ophalen, zodat ik morgen weer een goed excuus heb iets van mijn geliefde Parijs te bezichtigen, donderdag moet ik al weer inpakken, want vrijdag vlieg ik naar LA. Nee, helaas niet om allerlei filmproducenten te ontmoeten die mijn boeken in een blockbuster willen veranderen. Ik ga erheen om met een uitzicht op de Pacific te kunnen schrijven en om vrienden te zien.
Ondanks al het gereis en het bezoek krijgt mijn derde roman vorm. De magische grens van 50.000 woorden is gepasseerd. Er zullen nog heel wat darlings in dit boek moeten sneuvelen, want ik wilde deze roman beperkt houden, maar ik heb nog lang niet alles verteld. Ik schrijf dus door in de hoop dat straks vanzelf duidelijk wordt, wat weg kan en wat moet blijven. Ik zit nu in een fase waarin ik niet goed weet waar het allemaal heen gaat en waarin ik besef, dat wat ik heb bedacht niet zo sterk is als wat er spontaan gebeurt en daarom laat ik me maar verrassen. Een roman over verwachtingen en zelfsrealisatie, over vrijheid en de dood, kan alle kanten op.

Foto’s van de mooiste gebouwen en straten in Praag zijn hier te bekijken. Hieronder volgen alleen wat plaatjes van plaatsen en dingen die mij opvielen.

De eigenaar is niet angstig aangelegd: niemand zal zijn restaurant associëren met de gekkekoeienziekte.

Reclame op de achterkant van een busje. Wat proberen ze te verkopen?

In Praag vind je geen vrouwen achter de ramen, maar tussen de ramen. Ze zijn ook een stuk preutser.

Op de deur van het oude gemeentehuis. Soms ontgaat de symboliek me. Wie hier aanklopt, wordt opgegeten?

Vaak huil ik zachtjes van binnen als ik de krant lees. Niet alleen om het nieuws, ook om de debiele uitspraken waarmee mensen het nieuws halen. Soms lach ik ook hardop, want stupiditeit kan niet alleen triest, maar ook komisch zijn. Gelukkig zijn er ook dagen als vandaag, waarin ik de krant lees en denk: er zijn ook mensen die iets zinnigs kunnen zeggen (en journalisten die dat herkennen).
In de volkskrant van vandaag: Max Pam: ‘Ik meen dat het een eenvoudige burgerplicht is mensen te steunen die worden bedreigd omdat zij niet langer tot een religie willen horen. Ongeacht of die religie nu christendom, islam of communisme heet, en ongeacht of de bedreigde een slechte schrijver is, een onhandige jonge politicus of een voormalige geheim agent.’
Of zoals Nahed Selim wordt geciteerd: ‘Het gaat niet om Jami, maar om het principe.’ (Uit het artikel Een steuncomité als ‘burgerplicht’ van Annieke Kranenberg)

Als het comite iets aan jonge schrijvers zou hebben, die weinig connecties, weinig gewicht en nog geen massale publieke bekendheid hebben, zou ik me meteen aansluiten.

Parijs verruild voor Praag. D. werkt drie dagen met het Tsjechisch Filharmonisch Orkest in het Rudolfinum en ik maak daar een korte documentaire van in woord en beeld. Het team van Hans Zimmer heeft in LA de stukken geschreven, die het strijkorkest nu zal uitvoeren. De opnames beginnen morgen.
Gisteren de oude stad en de Joodse buurt verkend. (Een fotoreportage volgt als ik terug in Parijs ben.) In 1992 heb ik Praag al eens eerder bezocht, maar behalve Karlovy Most (De beroemde Karelsbrug) en het oude stadsplein herken ik niets. Een meisje van zestien kijkt blijkbaar heel anders naar een stad dan ik nu doe. Het is een wonderbaarlijk mooie en indrukwekkende stad, waar ik graag langer zou verblijven dan een paar dagen. Praag wil ik proeven en voelen, ik wil er door aangeraakt worden. Als toerist kan ik er alleen vluchtig doorheen zwemmen.
De stad is behalve klassiek en vol geschiedenis ook trendy, jong en bruisend. We logeren in een van de weinige moderne hotels in de stad, Josef , dat ondanks zijn korte levensduur al een hele geschiedenis heeft. Het hotel is namelijk gastheer van het Praagse schrijversfestival waardoor o.a. Amos Oz, Yann Martel, Michel Houellebecq en Jorge Semprun hier logeerden. Op dit moment zitten ook de Dandy Warhols in de met wifi gezegende lobby. Zij treden vanavond op en ik vraag me af hoe lief ik moet glimlachen om straks uitgenodigd te worden voor het concert.

Uit de NRC 8/8/07, tekst Bettine Vriesekoop: “De drang om alles onder controle te hebben is zo groot dat China zelfs probeert om het weer te regelen . In de bergen rond Peking experimenteren meteorologen met het kapot schieten met chemische raketten van regenwolken, om zon te garanderen en de vuile lucht te verdrijven. “

Kijk, hier verdenk ik het Nederlands Koningshuis al jaren van, want zeg eens eerlijk, hoe vaak heeft het op 30 april geregend de afgelopen dertig jaar?

De hele nacht regen – stevige buien. Het geroffel op het glazen dak heeft me vaak gewekt. Steeds moest ik naar het toilet. En rond zonsopgang begon het dak te lekken. Emmers, dweilen, ik was erop voorbereid. Een huisje dat in 1889 is gebouwd en nooit met voldoende budget is gerenoveerd, heeft zo zijn gebreken.
Vanmorgen regende het nog steeds, maar lang niet meer zo hard en het dak scheen de waterhoeveelheden weer aan te kunnen. Op internet keek ik naar de voorspellingen. En weet je wat Yahoo schreef: ‘Showers in the Vicinity’. Dat is toch wel het weer-eufemisme van het jaar.