Zondag zag ik Fanny and Alexander. Gisteren stond in de krant dat Ingmar Bergman was overleden. Gisterenavond keek ik naar Blow Up. Vandaag lees ik dat Michelangelo Antonioni is gestorven.
Misschien moet ik vanavond, voor de zekerheid, maar een film zien van een regisseur die al een poosje dood is.

Romans die ik recent gelezen of herlezen heb en van harte kan aanbevelen.

Nederlands
De wandelaar – Adriaan van Dis (link)
De literaire kring – Marjolijn Februari (link)
Tirza – Arnon Grunberg (link)

Amerikaans/Russisch/Frans
Franny and Zooey – J.D.Salinger (link)
Nabokov’s Dozen (short stories) – Vladimir Nabokov (link)
Notes from the underground – Fyodor Dostojevski (link)
Une Femme – Annie Ernaux - (link)

In een recensie in de NRC (15 juni 2007) over Pierre Assouline’s roman Hotel Lutetia (meer hierover waarschijnlijk binnenkort) schrijft Margot Dijkgraaf de volgende zinnen: ‘ Als schrijver beweegt Assouline zich op het grensvlak van biografie en roman. Zijn biografieën verraden de pen van een romanschrijver. Zijn romans hebben bijna altijd een biografische basis. Feiten zijn belangrijk, schreef hij in het voorwoord van zijn Simenon-biografie, maar fictie brengt je dichter bij de waarheid.’
Wie De verdwijning van Eva Zomers heeft gelezen, begrijpt waarom ik gelukkig word van deze zinnen en waarom ik morgen meteen die roman van Assouline ga aanschaffen. Zijn hoofdpersonage ‘Hotel Lutétia’ is overigens een bijfiguur in mijn laatste roman. Een ander boek van hem heet Rosebud. Zou dat over de bar gaan waar Amber en Cleo uit De onfeilbare elkaar ontmoet hebben? En gaat Assouline straks ook een biografie-roman schrijven over het kasteel waar de personages van mijn derde boek op dit moment verblijven? Ik ga die Assouline maar eens in de gaten houden en hij maakt het me erg gemakkelijk: http://passouline.blog.lemonde.fr/

Op de op een na laatste dag van mijn verblijf eindelijk iets van het eiland gezien. Omdat ik geen rijbewijs heb en de mannen hier zo hard werken dat ze alleen ’s avonds een uurtje vrij nemen voor het avondeten, was ik onze heuvel voor zonsondergang nog niet af geweest. Ik had natuurlijk een bus kunnen nemen of een brommer kunnen huren, maar omdat de kluizenaarsleefstijl mij wel ligt, verveelde mijn beperkte ruimte me niet. Binnen in onze kamer, waar de airco zachtjes bromt, heb ik behalve een bed ook een tafel waarop mijn laptop staat en een kleine keuken met koelkast. Als ik mijn deur open en vijf passen zet, lig ik in het zwembad. Wat wil een schrijver nog meer?
Het eiland is rotsig, heuvelig en erg groen. Indrukwekkend, maar eerlijk gezegd lang niet zo spectaculair als Corsica. Wie lange stranden voor zich ziet, vergist zich. Nederland heeft meer strand dan Ibiza. De kusten zijn vooral kliffen die een prachtig uitzicht geven over omliggende rotsen en eilandjes. Strand bestaat alleen in de korte stukjes tussen twee rotsen in en het resultaat laat zich raden: iedere vierkante centimeter strand wordt in juli en augustus gebruikt door families en feestgangers die er hun roes uitslapen. Het beste van Ibiza? Het weer en de restaurants. En de inspiratie.

Gisteren zat ik aan tafel tegenover een Spaanse vrouw, de echtgenote van de studio-eigenaar waar D. zaken mee doet. Ze was van mijn leeftijd, vriendelijk, grappig en op basis van een intelligente songtekst die ze had geschreven moest ik concluderen, dat ze ook niet erg dom kon zijn. En toch kostte het me moeite haar die avond serieus te nemen. In mijn hoofd gaf ik mezelf voortdurend orders: doe niet zo kortzichtig, laat je vooroordelen varen, beoordeel haar op haar persoonlijkheid, maar het lukte maar half, want haar implantatenborsten, haar opgevulde bovenlip en haar nepwimpers zaten me in de weg. Dat wordt nog lastig voor me, als ik ooit in L.A. ga wonen…

Vandaag zag ik dat er elders op de site wel een min of meer correcte aankondiging stond: nieuws oba
Misschien heeft de opening van het nieuwe pand ook online voor verwarring gezorgd. Ik zeg wel ‘min of meer’, omdat uiteindelijk alleen Karin Giphart en ik aanwezig waren, maar dat kon de schrijver van dit persbericht niet weten - er waren helaas wat last minute afzeggingen.
Hoe was de middag? Geslaagd. Er kwamen interessante onderwerpen aan bod, er werd gelachen en er was mooie muziek. Het gesprek had voor mij alleen soms wat meer de diepte in mogen gaan, maar ik moet toegeven dat ik dat gevoel heb bij 90% van de gesprekken die ik voer en dat ik nogal hoge eisen stel. De twee uur waren namelijk wel voorbij voordat ik er erg in had, wat aangeeft, dat ik me goed heb vermaakt. Guus, bedankt voor de organisatie!

De dagen lijken hier zoveel op elkaar dat niemand meer weet of het donderdag of vrijdag is. Werken, werken, werken – geen tijd voor het strand. Alleen de keuze van het restaurant brengt enige variatie.
Af en toe lig ik een uurtje bij het zwembad, maar de roep van mijn roman is sterk. Steeds als ik ervan losbreek, fluisteren de personages iets over zichzelf, zodat ik meteen weer achter mijn computer wil zitten om te schrijven. Ze zeggen (nee, niet mijn personages) dat Ibiza een magisch eiland is, dat er rotsen omheen liggen met abnormale magnetische krachten. Eeuwenlang al trekt dit eiland schrijvers, muzikanten en kunstenaars aan en ik begin te begrijpen waarom.
Gisterenavond naar het clubrestaurant km5 geweest. Ik ben doorgaans niet erg onzeker over mijn uiterlijk, het is wat het is en voor mij is dat voldoende, maar gisteren leken we midden in een modellencongres te zijn beland. Als prachtige vrouwen zich ergens op het eiland verzamelen is het in km5. Lange, zonverbrande benen op stiletto hakken, mini-jurkjes, blote ruggen. Soms neigde het naar het sletterige, maar omdat de meesten zo verdomde mooi en slank waren, bleef het een plezier om naar te kijken, ook voor mij.
Ik voelde me eerst enigszins misplaatst, met mijn spijkerbroek, slippers en rock&roll T-shirt, maar toen ik me als een van de mannen begon te gedragen en de vrouwen die voorbij liepen schaamteloos volgde en in mij opnam, ging het beter. Km5: een tip voor vrijgezellen die niet bang zijn voor schoonheid en arrogantie.

Een aanvulling op wat ik eerder schreef over mijn extreem gevoelige huid en dat ik me geen onzorgvuldigheden kan permitteren en niet in een chloorzwembad kan zwemmen: soms moet ik juist risico’s nemen.
Het kraanwater in Ibiza is niet drinkbaar, het is namelijk zeewater, waaruit alleen een deel van het zout is gefilterd. Een vreemde gewaarwording, als je een appel wast en opeet of je tandenborstel in je mond steekt. Zout! Maar zout is erg goed voor mijn huid – niet als ik het consumeer, maar als ik erin onderga. En toen kreeg ik een idee: zou de goedheid van het zout, de slechtheid van het chloor kunnen opheffen? Zou de sanitaire kwaliteit van het zout, de noodzakelijke hoeveelheid chloor kunnen verlagen? Ja en ja. Ik heb een zwembad waar ik even in kan dobberen zonder eruit te komen als een rood reptiel met schurft.

Wat gebeurt er als je in slaap valt tijdens een meditatie? Ik werd volslagen gedesoriënteerd wakker. D. stond voor me en zei: ‘Were you taking a nap?’ Ik wilde wel antwoord geven, maar was al mijn woorden kwijt, een bizarre ervaring. Het was geen droom waaruit ik ontwaakte, het was eerder een ruimte waaruit ik kroop, zonder verhaal. Ik heb een uur van de dag verloren en ik weet niet eens waaraan.

Werkdagen beginnen hier om negen uur, worden rond twaalf uur onderbroken voor een snelle brunch en gaan daarna door tot tien uur ’s avonds. Pas rond half twaalf zitten we in een restaurant voor een stukje vis.
De Finse ster kan niet meer dan vier uur per dag zingen (wat heel gewoon is voor een opera-stem) en brengt de rest van de tijd aan het strand of in het internetcafé door, maar D en zijn engineer hebben editing te doen. Met deze werklust, schiet mijn roman ook op. Thuis zat ik ook hele dagen achter de computer, maar daar had ik internet en e-mail en werd ik voortdurend afgeleid. Hier heb ik niets behalve mijn laptop – in de zon houd ik het hooguit een uurtje per dag vol, want vanwege die huid die ik eerder noemde, is afkoelen in het chloor-zwembad geen optie.
Mijn Spaans gaat overigens met sprongen vooruit – tot tien tellen kon ik al en zolang ik Frans spreek met een Spaans accent en overal een ‘o’ achter zet, lijkt iedereen me te verstaan.